Me, Myself and I

I’m ten and my world is full of happiness.

I’m fourteen and my world is full of intelligence.

I’m sixteen and my world is full of love.

I’m eighteen and my world is full of drama.

I’m twenty years old and my world is full of nothing.

I’m twenty five and I’m a doctor. 

I’m thirty years old and I get married.

I’m thirty two and my first child is born.

I’m fourty and life has lost any meaning to me.

I’m fourty two and I realised — nothing is perfect. 

I’m fifty years old and everything only begins.

I’m fifty six and I remembered my dad: he gave me himself.

I’m sixty — already.

I’m sixty six and I start  nostalgie.

 I’m seventy and I’m happy with my husband. So he is?

I’m seventy seven and my part is gone — forever.

I’m eighty years old.?

I’m eighty four and soon my time will come.

I’m eighty seven: I have found, I have reached, I have tried, I have lost -but — I have been so happy all this time.

Always.

So I’ll be happy, if you remember even small part of ME.

5th october, 1978. Tbilisi, Georgia

«მე ისევ მეოცნებე ვარ…»

K3YbGZSsnBI

«ოცნება სულ მიყვარდა. ერთი სული მქონდა, როდის გავფრინდებოდი ჩემი სამყაროს ჯადოსნურ სამეფოში და იქ არავინ შემიშლიდა ხელს. ყველაფერი ისე წარიმართებოდა, როგორც მსურდა. როცა არანაირი შეზღუდვა არ არსებობს… როცა ბედნიერება სუფევს… როცა ძალას არ გართმევს ცხოვრებისეული ბოროტება… როცა ოცნებები ასრულებადია… როცა ოცნებები ხდება…

ცას ვეხებოდი თითქოს. კარგი იყო ბავშვობა…

გაზრდას რა დამიშლიდა. ხოდა, ახლა სრულწლოვანი მქვია უკვე. მაგრამ მაინც დავრჩი ბავშვად. რატომ მტკივა კვლავაც? რისთვის ვღვრი მდუღარე ცრემლებს? რა მიწვავს გულს?

პრინცესობა არასდროს მწადდა. ალბათ, ბედნიერი ვიყავი და იმიტომ. არ მჭირდებოდა თვალუწვდენელი ციხესიმაგრე, სამეფო გვირგვინი, აღურაცხელი მოსამსახურე, მდიდრული ჭურჭელი, მუდმივი პირფერობა… გამაჩნდა ზრუნვა, დაფასება, განვითარების საშუალება.

რაც მთავარია, არ მაკლდა — სიყვარული. მშობლების, მეგობრების, ახლოვლების, საყვარელი ადამიანების. მართალია, მერე უფრო დავაფასე…

ასე არავის გამოვტყდომივარ, რომ სწორედ სიყვარულმა დამაწყებინა ლექსების წერა. ანუ, ზოგადად, წერა. თავიდან როგორი სასაცილო ვიყავი, ახლა ვხვდები. ნელ-ნელა კი დავიხვეწე.

მხოლოდ ერთ რამეს ვნანობ — მას ვერ წავაკითხე ლექსები… შემიფასებდა, დამიფასებდა და — გამაკრიტიკებდა! მუდმივად მაძლევდა განვითარების საშუალებას.

ადამიანს დღეში შეუძლია 200,000 — ჯერ იცრუოს. მეც «არ ვუშვებ შანსს ხელიდან». სხვანაირად მიჭირს. ზედმეტად მჭამს შიში, რომ ვერ გამიგებენ. რადგან მეოცნებე დავრჩი. მეზიზღება თავი, რადგან ვერ (არ) მოვიშალე ეს საძულველი ჩვევა. არადა რთული არაა (?).

დავიღალე უკვე. საშვილიშვილოდ (?). ზოგჯერ ვუფიქრდები : ამის გარეშე რა ვიქნებოდი? შემეძლებოდა რამე… გავაკეთებდი რაღაცას… ვიქნებოდი ვინმე…

დრო მიდის. მე შევიცვალე. გავიდა ბევრი წელი. პროფესია მაქვს. სახლი, სამუშაო, ოჯახი, მეგობრები. წერტილებით აივსო სიცოცხლე. არადა მრავალწერტილი დამდევდა სულ. წარსულში. …(?) 

მაგრამ ახლა ვუყურებ ვარსკვლავებ დაყრილ ცას და…

მივხვდი;

მე ისევ ის მეოცნებე ვარ…

«

ასე მთავრდებოდა მისი დღიურის უკანასკნელი ფურცელი (გვერდი)

მიღმა კი ნამდვილი ცხოვრება იწყებოდა…

https://www.youtube.com/watch?v=APeR0kFbIdw

ალბათ ვარდისფერი უფრო მოუხდებოდა.

შენი ჭირი — ღობეს ჩხირი?

უცნაური გრძნობაა მარტოობა. გრძნობა კი? უფრო შეგრძნება. ზოგჯერ სტატუსიც კი. გააჩნია. ამინდს, ადამიანს, ადაპტაციის უნარს. მაგრამ ერთი კითხვა მაწუხებს… დავრჩით თუ დაგვტოვეს? ჩვენვე შევქმენით ეს მარტოობა? იქნებ ვიღაცამ დაგვივიწყა, მიგვატოვა, იფიქრა, რომ გვიცნობს, უბრალოდ გაწყვიტა ურთიერთობა. ეს «იქნებ», «შეიძლება», «ალბათ» მძაბავს. ზუსტი პასუხი მჭირდება. კონკრეტული. ახსნილი. დასაბუთებული

მითხარით! გამაგებინეთ! მინდა ვიცოდე. ამბობენ: ყოველთვის უფრო ადვილია სხვას დაააბრალო შენი პრობლემები. სხვას — არა უცხოს. ის, «ვიღაც», რეალურად არც გაინტერესებს. შესაბამისად, მარტოობის ()სიამოვნებას ვერ მოგგვრის. სხვა — ერთ დროს ახლობელი, საყვარელი, თბილი. ახლაც ასე ხ()ართ? რომ არ ვიცი, ის მაგიჟებს. ჭკუიდან გადავყავარ… ვარ.

მსიამოვნებს მარტოობა. კარგია. დუნეა. მოუსვენრობას გართმევს. სიწყნარეს გაძლევს. არ გღლის. საკუთარ სამყაროს გიშენებს. შენ (მე?) აქ არც ხარ, მაგრამ არც პროსტრაციაში. არც ცარიელდები, თუმცა სავსესაც ვერ უწოდებ თავს. გიჟამდე ცოტა გაკლია. რაღაც ჩურჩულებს — ეს შენი არჩევანია. სადღაც, როდესღაც, რატომღაც…

ბევრს ჰგონია — მარტოობა=თავისუფლება. არა ვალდებულებას, არ პასუხისმგებლობას, არა დაპირებას სხვის წინაშე, სხვისთვის. შენ?

ზოგჯერ მარტოობა გარემოებაა. სხვა გზა არ გაქვს. თუ მარტო არ დარჩი, ვერ შეძლებ რაღაცას. მენდეთ, ვიცი…

არსებობს კი მიტოვებული მარტოობა? არ წასულან. არ მიუტოვებიხარ. არ შეუქცევიათ ზურგი. არ უღალატიათ. არ მიუყენებიათ შეურაცხყოფა. არ გაუჭორიხარ («გავძეხი»). არ უწყენინებიათ.

უბრალოდ ა რ უთქვამთ… უბრალოდ ვ ე რ უთხარი… უბრალოდ… უბრალოდ — მაშასადამე…!

Море внутри

ზღვა. ღელავს, ბორგავს, ელვარებს. მის სიღრმეში იძირება ტალღა და განცდა. ინთქმება ისტორია

— ადამიანის, ცხოველის თუ უბრალოდ საგნის. თვალს ვერ გააწვდენ, ისეთია. შეუცნობელი და

თან ასეთი ახლობელი. ან გამშვიდებს, ან გაშინებს. შუალედი არ არსებობს, არჩევანი არ გაქვს.

შეაბიჯე. ტალღა-ტალღა, სანტიმეტრ-სანტიმეტრ შეათრევ თავს. ყელამდე ჩაიძირები… უცებ სახეში მოგახლის საკუთარ ხელს. მაგრამ არ დაგახრჩობს, არა. მხოლოდ ჩაგწვავს ტვინის უკანასკნელ ნეირონამდე, გულის ბოლო სისხლძარღვამდე. ხიხინებს ბრონქები. თუმცა, ვერ უშველი თავს. ხელი არ მოძრაობს, ფეხი უკან არ იძვრის, სახე მიმიკას არ მართავს. შენ შენს თავს არ ეკუთვნი. იბრძვი, აზრი კი არ აქვს. გააგრძელებ?

უცებ აღმოჩნდი. გაშლილი სივრცე. წევხარ ზურგზე და ვეღარაფერს გრძნობ. ყველაფერი დაიკარგა. არაფერი დაგრჩა. მართლაც? არა. შენ შენი სიცოცხლე გაქვს, ხელშეუხებელი და უპირობო. განა წართმევა შეუძლებელია, უბრალოდ სიმდაბლეა, უაზროა. მარტო მართვას შესწვდები? იქნები უპირობო განმგებელი, მარტოდ მარტო მეფე ცარიელ დაფაზე? ერთი ნაბიჯიც სარისკოა, პირველივე სვლა დამღუპველია… შენ კი ზღვაში ლივლივებ და ოცნებას ხედავ… — ცაში.

წამიც და აგუზგუზებული ქვიშა გC ფეხისგულებს. და ისევ ზღვა… საოცარი სანახაობაა, როგორ აწყდება აზვირთებული, ათოვლებული ტალღები ასეთ უწყლო, უცვარო, შეურყვნელ მიწას. უდაბნო უბიწოა. მან არც ცეცხლი იცის და არც წყალი. მხოლოდ ქარი აგორავებს, მაგრამ ვერ ცვლის, ბუნებას ვერ არყევს. ამ დროს კი აღვირახსნილი ნაპირი… შენ ხომ არ გგავს? ცდილობ სიცხეს თავი დააღწიო;

ახლა — ყინული. ტკივილამდე გიწვავს სულს. გარშემო თოვლია, სპეტაკი და დაუნდობელი. ცივა, ძალიან ცივა. გცივა. ცდილობ, გათბე, თავი ჩაიხუტო, შეიცოდო, როგორ გაგწირა… ვიღაცამ? რაღაცამ? გარშემო კი არაფერი იცვლება. აქ ქარიც კი არ არსებობს. მხოლოდ მკაცრი ოკეანის სუნთქვა აღწევს შენამდე. გზარავს. და უცებ ხვდები — უნდა იარო. ადგილზე დგომა არ გიშველის. მიდიხარ წინ, წინ. უკან გზა არ არის? ვერ ხედავ. აღწევ კიდეს. იქით წყალია. იხედები… ჯერ წინ, შემდეგ ანარეკლში. მაგრამ არავინ ჩანს…

მძიმე ძილ-ბურანისგან ფხიზლდები და რას ხედავ: ღამე, ცა, ზღვა და ვარსკვლავები… თბილი წყალი საყვარელი ლეკვივით ელამუნება სათუთ წვივებს. თითოეული მნათობი შორიდან გითვლის სალამს. დანთებული კოცონი სიცილით გესვრის ნაპერწკლებს. ქარი დაღლილ მხრებზე გეფერება. ახლა დიდი სიამოვნებით ციცინათელებით სავსე ლამპიონით მიაღწევდი, სადაც ტალღები ჩქეფს. მაგრამ — სამოთხეა… ოცნებაა… დარჩებ(ოდ)ი აქ სამუდამოდ? ნიავმა საკუთარ თმებთან გაცეკვა ტანგო და დაიმალე.

მიმოიხედე. ნისლში ძველი გემი მიცურავს სადღაც. ხელს გაიწვდენ. საკუთარი თითებსაც კი გაჭირვებით არჩევ. უცებ მოგაწვება; როგორ იმოგზაურეთ შენ, დედამ და მამამ იახტით მზიან ვენეციაში. ერთხელ მამიკომ  ჩუმად იქირავა ნავი და ზღვაში გაგიყვანა, სანამ შუადღის მზე გააფთრების ზენიტს მიაღწევდა. ბუნდოვნად გახსოვს, ერთმა ნავით გასეირნება შემოგთავაზა, მაგრამ გაექეცი. გემი კი წინ მიცურავს, დინებას მიჰყვება. შენ კი აშმორებული წყალმცენარეების სუნი გცემს!

ნაბიჯი წინ — კინაღამ გადაიჩეხე. სკანდინავიურმა ფიორდმა დააფჩინა თავისი ურჩხულის ხახა და უცდის ადამიანურ შეცდომას. ქვემოთ ჯოჯოხეთი გამართულა: ტალღები უმოწყალოდ ეხეთქებიან კლდეებს, სიკვდილს უქადიან უცხოს თუ ნაცნობს, სულიერს თუ უსულოს. დაუნდობელნი, უგრძნობელნი და ავნი. მათთვის არ არსებობს რამე წმინდა. მხოლოდ საკუთარი ზრახვებია უპირველესი, უზენაესი. შეჯახების ქაფი შენამდე აღწევს, ძრწოლით ავსევს ისედაც ავადმყოფ ფილტვებს. მაგრამ გიზიდავს, როგორ გიზიდავს! ნაბიჯი წინ?

თვალს ახამხამებ და ეცემი. კაფე ბულვარში. უამრავი ხალხი გარშემო. მართლაც ჭიანჭველებივით ირევიან. შენ ისევ თეთრებში ხარ, თეთრ სკამზე წამოსკუპებული თეთრ, ნახევრადმშრალს მიირთმევ. გრილა. მუდმივ მოძრაობაში ხარ უმოძრად. წინიდან გიღიმიან. გვერდიდან ფრთხილად გადღეგრძელებენ შამპანიურის ფუჟერით. სადღაც შორს ჭირვეულად კვნესის ვიოლინო. მზე ჩადის და ბინდში იძირები. უსიამოვნო გრძნობაა, მემგონი. ხელით მოიხმობ ოფიციანტს და ანგარიშს სთხოვ. შენვე იხდი. მარტო ხარ. გარშემო მზად არიან, ხელისგულზე გატარონ. შენ კი მარტო ხარ, ისევ მარტო…

გამოიხედე… მას უყურებ თვალებში. მას… ზღვა იძირება მის მზერაში. შენ კი მასში იძირები. უსიტყვოდ, უაზროდ, მთლიანად, ბოლო წვეთამდე. ის — მთლიანად ზღვაა. დაუდგომელი, დაუცხრომელი, ცვალებადი და ღვთაებრივად მშვენიერი. გძულს და გიყვარს, გეზიზღება და ეტრფი, გეშინია და გიზიდავს. გაცდუნებს. გაცდუნებს, რომ გადახტე. მასში. ამავდრუოლად, მიუწვდომელად შორს ხარ. ვერასდროს გაუგებ? არა, ის ვერასდროს გაგიგებს… არ გიცნობს, არ აინტერესებს, არ უნდა… შენ კი თვალებს ხუჭავ და ეული ცრემლი შრამს ტოვებს სახეზე.

ბოლოს, ისევ პლიაჟზე ხარ. იცი, რომ ბოლოა. არც ცივა და არც ცხელა. არ გაციებს, მაგრამ სითბოს მოჭარბებასაც ვერ გრძნობ. უბრალოდ — კარგად ხარ. ჩვეულებრივად. ეულად. არც თხლად გაცვია, თუმცა არც ჩაფუთნილი მოხვედი. კისერზე ძველ ფოტოაპარატი გიკიდია. წინ ზღვაა. არც წყნარი და არც მშფოთვარე. ჩვეული. უკან, შორს ხალხი დადის, მოძრაობს. მოკლედ, სიცოცხლე ჩქეფს. შენთან? რა ხდება შენთან? დამპირდი, რომ როცა გაიგებ, აუცილებლად მეტყვი. მანამდე კი ცას ახედე, როგორ განათებს მზე! 

P.S. დილას გაიღვიძე და დიდხანს იყურებოდი ჭერში. მერე ადექი…

 

%e1%83%96%e1%83%a6%e1%83%95%e1%83%90

https://youtu.be/JGulAZnnTKA
https://youtu.be/1rfSHisyHdc
 

Статус

ზამთრის სუსხიანი დილა 

თქვენ შემიძულეთ, მე კი … ვერ გიპასუხეთ იმავე გრძნობით. არა, არ შემიძლია! მე სიძულვილამდე ვერ დავეცემი. დიახ, თავს დავიფასებ! არ გაგიტოლდებით. არც შეგიზიზღებთ. თქვენც უფლის გაჩენილი არსება ხართ. რა ვქნათ, რომ ჩვენ ვერ შევეწყვეთ ერთმანეთს. ასეთია ცხოვრება: ყველა მოსაწონი ვერ იქნება. 🙁

მე შემიყვარდით. თქვენ კი საპასუხო გრძნობა არ გაგაჩნდათ ჩემ მიმართ. სამწუხაროა, მაგრამ ასეც ხდება. თუმცა, არ მძულხართ, არც მეზიზღებით და არც გმტრობთ. თქვენი ბრალი არაა. ალბათ, რაღავ მხრივ, ჩემი ბრალია. საუკეთესო მხარე ვერ დაგანახეთ. იმედია, გადავლახავ ყველაფერს. მეგობრობით არ შევბღალავ ჩვენს ურთიერთობას.💔

მათ გული მატკინეს. მე ვაპატიე. ასეთი ვარ. გულში ბოღმა არ ჩავიტოვე. არც დამვიწყებია. ნდობა მოიშალა უბრალოდ. ისინი აღარ არიან «ჩემი». მე აღარ ვარ «მათი». დაიკარგა და დამთავრდა. რა? ბევრი რამ: ურთიერთობა, გრძნობა, მონატრება და სინაზე. ასეც ხდება.🙃

მე დავივიწყე. და მას … ეწყინა? დაავიწყდა? გაუკვირდა? არაფერი უგრძვნია? ზუსტად არ ვიცი. არც შემეხმიანა. მომავალში რა მოხდება ნეტავ. შეიძლება ვნახო ისევ, შეიძლება არც. მე როგორ ვარ… დამსხვრეული, ცოტა არ იყოს. დაკარგული და მიმოფანტული.🤐

ვინ ვარ მე? მე ვარ ყველაფერი და მე ვარ არაფერი. მთელი მსოფლიო და არც ერთი არსებული ნაწილაკი. თითოეული ადამიანის სულში ვარ და თან არც ერთის არ მესმის. ვინ ვარ მე? მიპოვეთ და გაიგებთ. 😉

შენამდე ? , . !

თითქოს დიდი ხნით მივაგდე ბლოგი, უამრავი შავ ფურცელზე დარჩენილი სტატია დამრჩა, ახლა კი მივაყარე სიახლეები 🙂

Me before YOU … სამი. სიტყვა. ერთი. ფილმი. და … დიდი აზრი ❤ ჩემთვის მაინც 😉

უპირველესად, ერთ რამეს ვიტყვი განსაზღვრულად — სიბრალულსა და თანაგრძნობას შორის დიდი სხვაობაა. სიბრალული ეგოისტურია, ყალბია, დაუდგომელი და სწრაფმავალია. როცა გებრალება (გეცოდება), შენს სურვილს იკმაყოფილებ მხოლოდ, «სიკეთეს» ჩადიხარ და საერთოდ არ ითვალისწინებ, თუ რას განიცდის შენი მსხვერპლი. თანაგრძნობა დიდსულოვანია, სიყვარულის შვილია თანაგრძნობა. ნაზი და ფაფუკია, როგორც პატარა ბავშვის რბილი თითები. ისეთივე უმწიკვლოა მისი შეხება სათანაგრძნობოს სულზე. საოცარ ეფექტს ახდენს პიროვნებაზე, მსგავსად წითელი კაბის დანახვისა ლამაზ ქალზე. თამამად ვიტყვი: ვეთაყვანები თანაგრძნობას.

მეორე — ოცნება. ბავშვობაში ბევრი ოცნება გვაქვს, კოშკებს ვაგებთ, თავზეც გვემსხვრევა და ვისრულებთ ზოგ-ზოგიერთსაც. ბანალურად გავიმეორებ მეათიათასჯერ ერთსა და იმავე ფრაზას, მაგრამ რა ვქნა, სულ უფრო მეტად ვრწმუნდები მის სისწორეში: არ დანებდე! არასოდეს! იბრძოლე წრფელი გულით და გაიმარჯვებ! გჯეროდეს, გიყვარდეს, არ დაივიწყო!

მესამე და ძირითადია პიროვნება. თითოეული ადამიანი ცალკე პიროვნება რომ არის, უკვე გამტკიცებული ჭეშმარიტებაა. ისიც ვიცით, რომ უპირველესად სწორედ სული უნდა დავინახოთ. ვასრულებთ რომ? სხვა დრო მოვიდაო, ხშირად გამიგია. მაგრამ ბავშვური უმწიკვლოება თუ ნაპერწკალივით მაინც ღუის გულში, მაშინ ყოფილხარ პიროვნება. შეიძლება გაგანადგუროს ვიღაცის არჩევანმა, თუმცა პატივი უნდა სცე მას. ალბათ, ნელ-ნელა მივხვდებით, თუ რატომ გაგვიკეთეს და დავაფასებთ ამას. ზოგჯერ საკუთარი ეგოიზმიც გვაბრმავებს, ეს ყველას გვემართება. ამ დროს, ჩემი აზრით, შენს გულზე თუ არ იმუშავე, არ გამოძერწე თიხასავით მოქნილი და უცებ გამაგრებადი, დაიკარგები. ალბათ, ზუსტად არ ვიცი.

ბოლოს… რა დამრჩა?… სიყვარული! უბრალოდ — მეც მინდა ერთხელ მითხრან: «შენ ხარ ერთადერთი, რაც დილას საწოლიდან წამოდგომის სტიმულს მაძლევს» ❤

 

me-before-you

წვიმას წამოყოლილი ფიქრები

   სასოწარკვეთილება ჩუმი გრძნობაა, ჩუმი, მაგრამ მწარე… გღრღნის და გჭამს, თან ჩუმად… ბევრ მრავალწერტილს ტოვებს. გსერავს… პირველი — ყველაზე ძლიერია. ღმუილი, ტირილი, ვიღაცის აკუწვა გინდება. ცხოველს ემსგავსები, პირუტყვს, არაადამიანს. სამყარო შენს რეალურ კოშმარად იქცევა და დუნედ იძირები. ვერც წინააღმდეგობას უწევ. ღირს? კი! ვამბობ „კი“-ს! რადგან არ დავნებდები! არც შენ, არც მას, არც არავის! კმარა!

დემოტივაცია პირველი მტერია — უსაშინლესი და უბნელესი. ბედნიერება ან სიხარული — სწრაფი და წარმავალი. აი, ლექსებსაც ვერ მიუძღვნი, ისეთი ხანმოკლეა. ამიტომ ტირიან სულ პოეტები, სულით პოეტები, მგოსნები. ბედნიერების ცრემლებს მისტირიან. სევდის დრო კი არ დარჩენილა, საერთოდ. ამიტომ წადი, გაიქეცი! შენს თავში შევარდი და იპოვე პასუხები. ეძებე ისე, თითქოს სიცოცხლის გასაღები გაქვს მოსაძებნი. მაშინ, ალბათ, დაწყნარდება სასოწარკვეთილება და დაბრუნდება თავის სახლში, ქვეყნიერების დასალიერს, პატარა ქოხმახში. ჩამოჯდება და დალევს სურნელოვან სევდას, შენგან რომ მოიყოლა. შენ კი ამ დროს ისუნთქავ ჩაის ან ყავის არომატს, გცივა ან გეფიქრება. ნისლის მანტიოსანი კი დაბრუნებაზე ფიქრობს… ერთხელაც…

 შემოუშვებ უკან? 🙂

უცნობი ავტორი ❤

jyuuntobtxo