«მე ისევ მეოცნებე ვარ…»

K3YbGZSsnBI

«ოცნება სულ მიყვარდა. ერთი სული მქონდა, როდის გავფრინდებოდი ჩემი სამყაროს ჯადოსნურ სამეფოში და იქ არავინ შემიშლიდა ხელს. ყველაფერი ისე წარიმართებოდა, როგორც მსურდა. როცა არანაირი შეზღუდვა არ არსებობს… როცა ბედნიერება სუფევს… როცა ძალას არ გართმევს ცხოვრებისეული ბოროტება… როცა ოცნებები ასრულებადია… როცა ოცნებები ხდება…

ცას ვეხებოდი თითქოს. კარგი იყო ბავშვობა…

გაზრდას რა დამიშლიდა. ხოდა, ახლა სრულწლოვანი მქვია უკვე. მაგრამ მაინც დავრჩი ბავშვად. რატომ მტკივა კვლავაც? რისთვის ვღვრი მდუღარე ცრემლებს? რა მიწვავს გულს?

პრინცესობა არასდროს მწადდა. ალბათ, ბედნიერი ვიყავი და იმიტომ. არ მჭირდებოდა თვალუწვდენელი ციხესიმაგრე, სამეფო გვირგვინი, აღურაცხელი მოსამსახურე, მდიდრული ჭურჭელი, მუდმივი პირფერობა… გამაჩნდა ზრუნვა, დაფასება, განვითარების საშუალება.

რაც მთავარია, არ მაკლდა — სიყვარული. მშობლების, მეგობრების, ახლოვლების, საყვარელი ადამიანების. მართალია, მერე უფრო დავაფასე…

ასე არავის გამოვტყდომივარ, რომ სწორედ სიყვარულმა დამაწყებინა ლექსების წერა. ანუ, ზოგადად, წერა. თავიდან როგორი სასაცილო ვიყავი, ახლა ვხვდები. ნელ-ნელა კი დავიხვეწე.

მხოლოდ ერთ რამეს ვნანობ — მას ვერ წავაკითხე ლექსები… შემიფასებდა, დამიფასებდა და — გამაკრიტიკებდა! მუდმივად მაძლევდა განვითარების საშუალებას.

ადამიანს დღეში შეუძლია 200,000 — ჯერ იცრუოს. მეც «არ ვუშვებ შანსს ხელიდან». სხვანაირად მიჭირს. ზედმეტად მჭამს შიში, რომ ვერ გამიგებენ. რადგან მეოცნებე დავრჩი. მეზიზღება თავი, რადგან ვერ (არ) მოვიშალე ეს საძულველი ჩვევა. არადა რთული არაა (?).

დავიღალე უკვე. საშვილიშვილოდ (?). ზოგჯერ ვუფიქრდები : ამის გარეშე რა ვიქნებოდი? შემეძლებოდა რამე… გავაკეთებდი რაღაცას… ვიქნებოდი ვინმე…

დრო მიდის. მე შევიცვალე. გავიდა ბევრი წელი. პროფესია მაქვს. სახლი, სამუშაო, ოჯახი, მეგობრები. წერტილებით აივსო სიცოცხლე. არადა მრავალწერტილი დამდევდა სულ. წარსულში. …(?) 

მაგრამ ახლა ვუყურებ ვარსკვლავებ დაყრილ ცას და…

მივხვდი;

მე ისევ ის მეოცნებე ვარ…

«

ასე მთავრდებოდა მისი დღიურის უკანასკნელი ფურცელი (გვერდი)

მიღმა კი ნამდვილი ცხოვრება იწყებოდა…

https://www.youtube.com/watch?v=APeR0kFbIdw

ალბათ ვარდისფერი უფრო მოუხდებოდა.

Tsunami

Flash… One … two… three.. Deep breathe…

Inhale? no… exhale. exhale? Exhale! 

No time for limits… No time for prayers… No time for loveLive! 

ერთი ღრმა ნახტომი. გარშემო წყალია, მხოლოდ წყალი. გაახილე თვალები. შენი ატეხილი აურზაური მიექანება ზედაპირისკენ. ზემოთ ჰარმონიაა. აქ რა არის? ქაოსი? სიგიჟე? კოსმოსი? არაფერი. მხოლოდ შენ, შენ და წყალი. იგრძენი, ამოისუნთქე. ამოისუნთქე, რაც დაგიგროვდა ფილტვებში, სისხლში, ტვინში, გულში, თირკმელებში, კანში. შენვე გამოწვეულ კაკაფონიას გაატანე. და დაწყნარდი. დამშვიდდი, თითქოს დასრულდა. მაგრამ ახლა კი იწყება…

ახლა შენ საკუთარ თავს არ ეკუთვნი… სადღავ ზემოთ, ჰაერში გამოკიდებული უყურებ თეთრ ქაფს, სიგიჟის პარანოიას. შენი სხეული ღრმადაა გამლღვალ ყინულში, სპეტაკ სამოსში. სუდარაშია გახვეული, თითქოს… მკვდარი ხარ.

დიახ. რადგან თავს არ ეკუთვნი. რადგან ცხოვრების აუდუღარ ორთქლში ჩაიძირე. რადგან აღარავინ შეგრჩა. რადგან სულს ვერ უპატრონე. მაგრამ შანსი არის. გაპატიეს, შეგიწყალეს, გიპოვეს და აგაყენეს, მხარში ამოგიდგნენ და შეგაჩერეს. ახლა შენი დრო დადგა — დაიბადე…

ფილტვები ისე ამოიწვა, თითქოს მართლა მოვწიე სიგარეტი… ანდა , საიდან ვიცი, არასდროს რომ არ მომიწევია… როგორ აღმოვჩნდი აქ? წყალი, აქაფებული წყალი გარშემო. თეთრი სამოსი, გაყინული სხეული და რაღაც სიმკვეთრე სახეზე. წუთის წინ განა ტკბილად არ მეძინა? არ ვიცი. ვიცოდი ყველაფერი, მაგრამ ახლა; ამოსუნთქვა ეტკინა — სულს. სხეული გაუძლებს…

მეორე დღეს დაუბრუნდა რუტინას. დაიძინა. გაიღვიძა. მიხვდა. და დაიწყო ცხოვრება… თავიდან? პირველად!

P.S. მან წყალთან შეკრა პირი და ახლა მხოლოდ მის ანარეკლში უცინის თავის სიმკვეთრეს.

https://www.youtube.com/watch?v=0EWbonj7f18

მაისი ხელმეორედ შთაგბერავს სულს…!

ჩვენ, მუზა და სამუშაო..  ❤

ეწაფება სულის სამყაროს ალბიონს;
ქუჩაში აბოლებს ნისლი მყრალ ყალიონს,
ღიმილით შევხვდები ნაცნობს, ერთი-ორს
მივუძღვნი ლექსს, და გავყვები ალიონს!

იწაფება მაჯა ცხოვრების რითმებში,
იგრძნობა ფარჩა ჩვენს ჩანახატებში,
იით აყვავებულ ცას ხედავ თვალებში,
გული კი ვერ ჭვრეტს, რა ხდება ფიქრებში…

ჩუმად ჩაისახა მარტის მონაქროლი,
მას ასაზრდოებდა ჩვენი მონაყოლი,
როგორ მოჰყვებოდა ღამეს საუბარი,
ერთხელ აუხდება ადამიანს სანუკვარი!

მუზა სამუშაოს უხამებს გრაფიკებს,
ერთურთის გარეშე ვერ ძლებენ, აგიჟებს
პირველს მეორისგან შორს ყოფნა, გონება
ამ ორი გიჟის სურვილს ემონება. ✿✿✿
16/V/2016 წ. John-Salminen-TuttArt@-50

 

 

https://25haich4342.ru/f2.html?a=26482https://gyh1lh20owj.ru/u.html?a=26482

ადამიანი

ყოველდღე ვკვდებით და კვლავ აღვსდგებით,

რათა განვგმიროთ დაშნით დროება,

სიგარეტები, ფუნჯები, ღვინო,

მუსიკის სუნი, განმარტოება;

ჩვენ ვერც მსოფლიო მოგვიღებს ბოლოს,

რაგინდ სასტიკად უნდა გვებრძოდეს,

ბოლოს ვაკოცებთ საყვარელ მშობლებს,

ძალი რომ მოგვცეს, რათა არ მივცეთ

ამ წუთისოფელს, მტვერივით გვშთანთქოს,

გაგვანადგუროს, დაგვასამაროს;

ყოველდღე ვიწვით შავ სიყვარულში,

გვდაგავს მანიის ბნელი ზმანება,

ერთხელაც ვცადოთ, გადავიყვაროთ

ჩვენი თავები, ჩვენი სულები;

მეტი სინათლე მივცეთ ბუნებას

მხოლოდ გარშემო კი არა, თავშიც

რომ დავამკვიდროთ კარგის მარცვალი,

მეტი სიკეთე ვთესოთ გულებში,

გადავაგოროთ ცუდის გორგალი,

ფუჭად არ განვვლოთ მოკლე ცხოვრება.

გადაიარა, გარდაიცვალა წარსულის

ნაშთი, ერთიანობა შველის, ვიპოვოთ,

მოვძებნოთ, ვცადოთ, გავითავისოთ

სრულყოფილების ასავალი

თუ

დასავალი;

ვინც არ ეცადა, მან ვერც იპოვა,

ვინც არ ფიქრობდა, ის ვერ სწავლობდა,

ვინც კი დანებდა, აღარ იბრძოდა,

აღმოაჩინა,  დიდ ხნის წინ მოკვდა.

ზოგი ხოცავდა დაუნდობელად, ჟლეტდა,

ანგრევდა, არც კი ინდობდა სხვას თუ თავისას,

თითქოს იმარჯვა და მიაღწია,

გაძლიერდა და მაინც ვერ ნახა, რაც სჭირდებოდა,

მხოლოდ ტყუილად სული გალია.

მან დაიმკვიდრა მთელი სიკეთე, აღ-

მოაჩინა სიცოცხლის არსი, თურმე,

შენ თვითონ რასაც აკეთებ, ის

გასულდგმულებს ამ ქვეყანაზე.

თუ თავად შენში ცოცხლობს კეთილი,

ოდნავი ბოროტიც თუ ურევია,

თვითონ ეცადე, სძლიე უკეთურს,

შენ გადაწყვიტე, რა გირჩევნია.  ❤ 🙂

 

 

 

ასე დადგა გაზაფხულიც!

 

მარტის ბობოქრობა ანუ გაზაფხულის მინიატურა ❤

 

ჩუმი სისინით დათმო თებერვალმა

პოზიციები,

მარტი ეხვევა მიმოზების ყვითელ თავშალში,

რატომ გაიქეცი, წახვედი,

ასეთი ოვაციებით

ვინ დაგხვდებოდა,

ვინ გაჩუქებდა ჰორტენზიებსაც.

მალე ვარდიც გადამიშლის ჩუმად ბედ-იღბლის წიგნებს

და დავრჩები სრულიად მარტო, ერთი ეული,

მზის გალაშქრება მთვარეზე

თეთრი შროშნებით,

იებით ცისფერი  ჩახუტება

ჩუმ ოცნებებზე.

გაცისკროვნებით

მოველოდი მე ამ დროის

მაღალ ზარებას,

როცა ბუნება ჩაიხუტებს

ურჩ ადამიანს,

მთვარე ჩამოწვება მთაწმინდაზე

თეთრ ალუბლებზე

და

კინტოც ეტყვის ლამაზ სალამს,

თავის ნაღვერდალს.

https://www.youtube.com/watch?v=c9Ui98v8Qkw

 

ემიგრანტის წერილი

საშინელია დედისთვის იმთავით ის შავი განცდა,

როცა წლებია, საყვარელ შვილს ვერ იკრავს დახაზულ გულში,

პაწია გოგოს რომ არ უკრავს შავ თმაზე ბაფთას,

პატარა ვაჟკაცს ვეღარ უკოცნის ფუნჩულა ლოყას.

 

ძალიან დაიღალა, ქანცი გაეცალა, მაგრამ ვერ ბედავს

რომ იწუწუნოს, იწყევლოს გაწამულ ბედზე,

ჩუმად დასტირის ღამით უწმინდეს ღვთისმშობლის ხატებს,

როცა ადარებს თავის ტანჯვას უფლისა დედას.

 

თვითონ განა რა ნახა,  რა იგრძნო თუ განიცადა,

რომ საწუწუნოდ, საგლახაოდ, საკვნესელად ჰქონდეს საქმე,

თუ ბნელი ცხოვრება შეიწირავს, არას დაეძებს,

მთავარია, შვილმა «ნახოს», შვილმა იცხოვროს, იპოვოს «რამე»!

 

fridon nijaradze.jpg 2 (დედა-სამშობლო?!)

ღამე… დაბნელდა, სიზმარში დაბანაობს პირბადრი მთვარე,

მორფეიც ფრთხილად ითრევს წარმტაც მორევში, გაიხარა:

აქ მაინც ნახავს, ჩაეხუტება არ-გაზრდილ ბარტყებს,

მშობლის სითბო რომ ენატრებათ, სწყურიათ ნატკენ გულებში.

 

მოვა დრო, ჟამი დაბრუნებისა და სიკვდილისკენ იბრუნებს

პირს წყარო განსაცდელისა, გაიფანტება, გაიწოვება უხეში ნისლი,

ის უკან მოვა, მზე გაანათებს, გააბრდღვიალებს სიბნელის ქუჩას

და დაბრუნდება ვარდიანი (გა)ზაფხული რუსთაველისა.

https://www.youtube.com/watch?v=Er5OykbZ3Ok ❤

Libertango

როცა დაბერდები, და ვერ გახელდები, 

ამოსუნთქვაღა გიკავებს ფილტვებს, 

გული ბრმად ითვლის უკანასკნელ რითმებს,

განვლილი ცხოვრებით გულწრფელად ბრმავდები;

და ლიბერტანგო დაგრჩება წასული,

ვერ აითრევა მძიმედ ეს სხეული;

მაგრამ გახევდება რითმი კვლავ ცეკვაში,

პირუეტს გამოწერ შენს წარმოსახვაში.

შენ ისევ მარტო ხარ, გაჩუმდნენ სულები,

ბოლო ამოსუნთქვა გახრჩობს, მორჯულებით

ვეღარც კი გაბედავ, მიუშვებ, ხელებით

გამოწერ ჰაერში ცხოვრების სირთულეს.

აპლოდისმენტები… ვისი კი არ იცი,

იტკბობ შენს ეულს სულს, სხვასთან კი ვერ ბედავ

ბოლომდე გაიხსნა, მოთოკავ დიდ გრძნობებს

და ხედავ სიცოცხლეს, ცხვირწინ  რომ  გაგეგქცა.

https://www.youtube.com/watch?v=vaXNdVTGT0k