Галерея

აკლდამასთან ანუ რექვიემი

«ერთხელ სასაფლაოზე ასვლა დამჭირდა. არადა მეჩხუბნენ, მკვდრებთან რა საქმე გაქვსო?! მკვდრებთან? გარდაცვლილებთან.მიცვალებულებთან. ამ სამყაროსგან მოსვენებულებთან. აი იქ, იქ რაღა ელით, ეს ცოცხალმა არ იცის. მხოლოდ ღვთაებრივმა.

დამჭირდა მსმენელი- წყნარი და უსიტყვო. და წავედი. დამაკლდა და წავედი მაშინ, როცა, ყველას აზრით, არ ღირდა წასვლა. რაში მჭირდება მათი აზრი? არც არაფერში.

მივედი. მივედი და მოვყევი. როგორ არ ესმოდათ ჩემი. ზოგჯერ — არავის. მერე ვიტირე და მოვინატრე, თუმცა შევეგუე. წყნარი გულით წამოვედი. უბრალოდ მაკლდა.

ახლა მხოლოდ წინ უნდა ვიარო. ის გამიძღვება, უფრო სწორად, ანგელოზშესხმულად ქცეული მისი აჩრდილი. არ დამავიწყდება არასდროს. არასდროს ..! »


ასე მთავრდებოდა დღიურის ბოლო ფურცელი და გრძელდებოდა სიცოცხლე. ზოგჯერ — ახალი, ზოგჯერაც — ძველი.

https://youtu.be/izQsgE0L450

Реклама

Добавить комментарий

Заполните поля или щелкните по значку, чтобы оставить свой комментарий:

Логотип WordPress.com

Для комментария используется ваша учётная запись WordPress.com. Выход / Изменить )

Фотография Twitter

Для комментария используется ваша учётная запись Twitter. Выход / Изменить )

Фотография Facebook

Для комментария используется ваша учётная запись Facebook. Выход / Изменить )

Google+ photo

Для комментария используется ваша учётная запись Google+. Выход / Изменить )

Connecting to %s