წვიმას წამოყოლილი ფიქრები

   სასოწარკვეთილება ჩუმი გრძნობაა, ჩუმი, მაგრამ მწარე… გღრღნის და გჭამს, თან ჩუმად… ბევრ მრავალწერტილს ტოვებს. გსერავს… პირველი — ყველაზე ძლიერია. ღმუილი, ტირილი, ვიღაცის აკუწვა გინდება. ცხოველს ემსგავსები, პირუტყვს, არაადამიანს. სამყარო შენს რეალურ კოშმარად იქცევა და დუნედ იძირები. ვერც წინააღმდეგობას უწევ. ღირს? კი! ვამბობ „კი“-ს! რადგან არ დავნებდები! არც შენ, არც მას, არც არავის! კმარა!

დემოტივაცია პირველი მტერია — უსაშინლესი და უბნელესი. ბედნიერება ან სიხარული — სწრაფი და წარმავალი. აი, ლექსებსაც ვერ მიუძღვნი, ისეთი ხანმოკლეა. ამიტომ ტირიან სულ პოეტები, სულით პოეტები, მგოსნები. ბედნიერების ცრემლებს მისტირიან. სევდის დრო კი არ დარჩენილა, საერთოდ. ამიტომ წადი, გაიქეცი! შენს თავში შევარდი და იპოვე პასუხები. ეძებე ისე, თითქოს სიცოცხლის გასაღები გაქვს მოსაძებნი. მაშინ, ალბათ, დაწყნარდება სასოწარკვეთილება და დაბრუნდება თავის სახლში, ქვეყნიერების დასალიერს, პატარა ქოხმახში. ჩამოჯდება და დალევს სურნელოვან სევდას, შენგან რომ მოიყოლა. შენ კი ამ დროს ისუნთქავ ჩაის ან ყავის არომატს, გცივა ან გეფიქრება. ნისლის მანტიოსანი კი დაბრუნებაზე ფიქრობს… ერთხელაც…

 შემოუშვებ უკან? 🙂

უცნობი ავტორი ❤

jyuuntobtxo

Реклама

Добавить комментарий

Заполните поля или щелкните по значку, чтобы оставить свой комментарий:

Логотип WordPress.com

Для комментария используется ваша учётная запись WordPress.com. Выход / Изменить )

Фотография Twitter

Для комментария используется ваша учётная запись Twitter. Выход / Изменить )

Фотография Facebook

Для комментария используется ваша учётная запись Facebook. Выход / Изменить )

Google+ photo

Для комментария используется ваша учётная запись Google+. Выход / Изменить )

Connecting to %s