რაც ჩვენვე შევქმენით

Up for love — ცალსახად ვიტყვი, ერთ-ერთი საუკეთესოა იმ ფილმებს შორის, რომლებიც ოდესმე მინახავს. პირველი შთაბეჭდილებით, მხოლოდ მსუბუქი კომედიაა ლაღი ფრანგული იუმორით… მაგრამ ეს იუმორზე ბევრად მეტია.  ფილმი იმაზეა, თუ რას ვქმნით ჩვენ საკუთარ თავში. რას? სტერეოტიპებს. სარკისებრ, ერთდროულად ადვილად და რთულად მსხვრევად სტერეოტიპებს ჩვენს თავში. გვეშინია იმის, ვინც/რაც გამოირჩევა. რატომ? ხშირად თავად არ ვიცით. ახსნა კი მარტივი აქვს — ეს არ ჰგავს სტანდარტს. არ ვამბობ იმას, რომ ყველაფერი არასტანდარტული კარგია. სულაც არა! უბრალოდ ჩვენ ხშირად ვერ შეგვძლებია კარგის ცუდისგან გარჩევა; სწორედ ამაზეა ეს ბრწყინვალე ფილმი.

უცებ მივხვდი, როგორ იჩაგრება გამორჩეული ადამიანი, რამდენი უაზრო რამ ეყრება თავზე, რასაც სხვები ვერ ვამჩნევთ. და ახლა დავაფასე ის სიძლიერე, «სხვანაირ» პიროვნებას რომ გააჩნია. წარმოიდგინეთ ერთი წამით, მთელი ცხოვრება გეკითხებიან (სიტყვებით, მზერით თუ შეგრძნებით, მნიშვნელობა აქ აქვს): «რატომ ხარ ასეთი?». სასაცილოა, სატირალი რომ არ იყოს. ისეთი სიტყვები, როგორიცაა: «დისკრიმინაცია», «გამოყოფა», ჩემი აზრით, საჭირო არაა. უბრალოდ ჩვენს თავებს უნდა ჩავუღრმავდეთ და ვიპოვით პასუხს. მერე ყველაფერი ოდნავ მაინც გაადვილდება…

NC_UpforLove_still01_main

ალექსანდერი ერთი ჩვეულებრივი ადამიანია, თავისი საყვარელი საქმით, პრინციპებით, გრძნობებით. ადვილი შესამჩნევია, რომ პიროვნულად არაერთს აღემატება. მაგრამ სტერეოტიპული აზროვნება უმსხვრევს ბედნიერების შანსებს. მხოლოდ დიანა შეძლებს, მოიშოროს ის, რასაც ჩვენვე ვქმნით, და იყოს ბედნიერი. მართალია, ორივეს ძალიან რთული გზის გავლა უწევს, მაგრამ რა ვუყოთ, ცხოვრება არასდროს ყოფილა ადვილი. რთულია ზოგჯერ ამის აღიარება. ფილმის ბოლოს აღფრთოვანებას იწვევენ ალექსანდერის შვილი (მამა, ყველაფრის მიუხედავად, ძალიან უყვარს), დიანას მამინაცვალი (გვაგრძნობინეს: ხშირად ფიზიკური ნორმალურობა მორალურ ინვალიდობას იწვევს) და მდივანი კორალი (სწორ დროს ადამიანის მხილება კარგი თვისებაა). ისინიც სრულიად ნორმალური ადამიანები არიან, თავიანთი დადებითი და უარყოფითი მხარეებით. ზუსტად ეს აქცევთ მათ არაჩვეულებრივებად.

upforlove_206398

კარგი იქნებოდა, უფრო ხშირად შეგვემჩნია ალექსანდრისეული პიროვნებები, გავმხადიყავით დიანასავით მებრძოლნი საკუთარი ბედნიერებისთვის, დიანას დედის მსგავსად დაგვენახა რაღაც გარეგნობის მიღმა, დიანას მამინაცვლის მსგავსად შეგვძლებოდა სიმართლის პირდაპირ თქმა. იმედია, როდესმე სათანადოდ მოვახერხებ ამას.

P.S. დიდი იმედია მაქვს, ერთხელ მაინც მექნება იმის ბედნიერება, კვლავ შევხვდე ალექსანდრის მსგავს ადამიანს. ერთხელ ის უკვე მყავდა, მაგრამ ახლა ჩემგან შორს არის, თუმცა ამას მნიშვნელობა არ აქვს, მაინც მუდამ გვერდში მიდგას 🙂 ❤

https://www.youtube.com/watch?v=iKVHko9YIq8

Реклама

Добавить комментарий

Заполните поля или щелкните по значку, чтобы оставить свой комментарий:

Логотип WordPress.com

Для комментария используется ваша учётная запись WordPress.com. Выход / Изменить )

Фотография Twitter

Для комментария используется ваша учётная запись Twitter. Выход / Изменить )

Фотография Facebook

Для комментария используется ваша учётная запись Facebook. Выход / Изменить )

Google+ photo

Для комментария используется ваша учётная запись Google+. Выход / Изменить )

Connecting to %s