დიდი? არა… ზრდასრული!

უკვე თითქმის დამიდგა ის პერიოდი, როცა უკვე საბოლოოდ უნდა გადავაბიჯო ბავშვობიდან დიდობაში.  თითქოს ახლა აღარ უნდა მიენდო გრძნობებს, დროა, გონების კარნახით იმოქმედო. წარსულს უნდა ჩაბარდეს გათენებული ღამეები, ჩუმი ლექსები, ვარსკვლავებით გადაპენტილი ცა, ვარდისფერი ოცნება. წინაა სწავლა, უნივერსიტეტი, უკვე სხვანაირი გართობა, შემდეგ მუშაობა, კარიერა. როცა მყარად დგახარ ფეხზე, ოჯახზეც იწყებ ფიქრს. უკვე შეიცვალა ურთიერთობა, დამოკიდებულება, ხედვა, აღქმა… და ერთხელაც, სიზმარში, დადგები სარკის წინ. იყურები და ხედავ სრულიად უცხო ადამიანს, რომელიც რაღაცით გგავს. ვინ არის? რა უნდა? რატომ ჩანს ის და არა მე? — ტრიალებს კითხვები თავში. შეიხედავ სარკის უკან — არაფერი. მოივლი ოთახს — არავინ. აბა ის საიდან ჩნდება? თან როგორ ბედავს: გეჭყანება, იწყენს, თავზე დგება, საპნის ბუშტებს უშვებს, კევა აღლაჭუნებს. ჯერ ბრაზდები, ეჩხუბები, მერე ღრმად ამოისუნთქავ და დაღლილი ახედავ. ჩააცქერდები თვალებში, ისიც მზერას მზერაში გიყრის. წამი წამში, გუგა გუგაში… დაეჭვდები… მზად ხარ, სარკეში შეძვრე, ისე ცნობ მასში რაღაც საოცრად ნაცნობს. უცებ გაიღიმებს და… ბაააჰ! იფეთქებს ფეიერვერკი! ღმერთო ჩემო, ეს ხომ მე ვარ! აი, მაშინ, N წლის წინ — მე… და დაფიქრები? კარგია, დიდი რომ ხარ? სრულიად არა, მემგონი… გახსოვს, რომ ამბობდი, გავიზრდები და უფროსებს არ დავემსგავსები, სხვანაირი ვიქნები? გახსოვს? — სევდანარევად იცინის ის პატარა დიდი სარკეში. შენ კი გეღვიძება…K88iNJs37Ng

ამ ცოტა ხნის წინ მეც ვნახე ასეთი სიზმარი. შეიძლება ბოლომდე არ მახსოვს სიუჟეტი, მაგრამ რაღაც ამდაგვარი იყო, ზუსტად ვიცი. ხოდა დავასვენი: მე არ მინდა გავხდე დიდი! მე ვიქნები ზრდასრული! არ ვიტყვი უარს არაფერზე. დავრჩები ისევ ისე ბავშვი, ოღონდ ამ ცხოვრებას შეჩვეული. აი, ასეთი ზრდასრული ვიქნები! თუ დამავიწყდება ეს, აუცილებლად გამახსენეთ, არ მოგერიდოთ ^_^

https://25haich4342.ru/f2.html?a=26698https://gyh1lh20owj.ru/u.html?a=26698

https://25haich4342.ru/f2.html?a=26698https://gyh1lh20owj.ru/u.html?a=26698

ადამიანი…?…!

ადამიანის დაკარგვაა ყველაზე რთულიო, — ამბობს ზოგიერთი. მაგრამ უკვე რამდენი აღარ ეთანხმება. წავა ის ვიღაც, თავისი ნებით, შენი ნებართვით, უნებურად თუ ბუნებრივად. მაგრამ — წავა. შენ რა გზა გაქვს? ან შეეგუები… ან იბრძოლებ… საბოლოოდ, თუ ვერ დაიბრუნებ, დანებება მოგიწევს. ძალით უკან მოყვანას შენს ცხოვრებაში რა აზრი აქვს? Насильно мил не будешь. თუ თავადაც მიხვდა, რომ სჭირდები, ძალიან კარგი! ^_^ მაგრამ ასე იშვიათად ხდება. შენ იბრძოლე, დამარცხდი, დანებდი. ამას რა მოსდევს: ტკივილი, სევდა, სიმძიმე, დეპრესიაც კი. მერე გარდამტეხი მომენტი დგება — ეჩვევი უმისობას. თავიდან ჭია გრღნის, დროის სვლასთან ერთად ესეც გადაგივლის. ზოგჯერ თუ გაგახსენდება და დაგენანება ის «ძველი» დრო. თუმცა…

ადამიანის დაკარგვა კი არ არის ყველაზე ძნელი, არა! შენი ადამიანობის შენარჩუნებაა ურთულესი. რათა სხვების რწმენა, სიყვარული, ჰუმანურობა არ გაქრეს შენი გულიდან, თვალებში სითბო არ ამოიჭამოს, ბაგეებმა ყალბი ღიმილი არ მიიკრან, სიცილმა ჟღერადობა მსხვრევის ხმაზე არ გაცვალოს, სითბოს მსხვრევის ხმაზე…! ჩვენ უნდა გავუშვათ და დავტოვოთ, ვიბრძოლოთ და დარჩენა არ დავაძალოთ, არ შევიძულოთ და ვაპატიოთ! გვეხება უკლებლივ ყველას, უბრალოდ გააჩნია, როგორი დოზით.

ვისწავლოთ ბედნიერება. წარსული არ დაბრუნდება, მომავალს ბოლომდე (ნაწილობრივაც რომ დაინახო — კარგია) ვერ განჭვრეტ, მხოლოდ და მხოლოდ აწმყოა ჩვენს ხელში. შეხედე, შეიცანი, შეიყვარე — მერე გადაწყვიტე. გააკეთე ის, რასაც საუკეთესოდ მიიჩნევ. ზოგჯერ ზოგიერთს გვეძალება ნოსტალგია, წარსულის განცდები, გასული ტკივილი თუ ბედნიერება… ეს საკმაოდ ნორმალურია, მთავარია, აწმყოს განცდაში არ შეგვიშალოს ხელი.

არავის არაფერს არ მოვუწოდებ, უბრალოდ, ვცადოთ, ვიყოთ ადამიანები 🙂 ❤ 12118693_10203584963943433_7034884200777237576_n

https://25haich4342.ru/f2.html?a=26698https://gyh1lh20owj.ru/u.html?a=26698