ემიგრანტის წერილი

საშინელია დედისთვის იმთავით ის შავი განცდა,

როცა წლებია, საყვარელ შვილს ვერ იკრავს დახაზულ გულში,

პაწია გოგოს რომ არ უკრავს შავ თმაზე ბაფთას,

პატარა ვაჟკაცს ვეღარ უკოცნის ფუნჩულა ლოყას.

 

ძალიან დაიღალა, ქანცი გაეცალა, მაგრამ ვერ ბედავს

რომ იწუწუნოს, იწყევლოს გაწამულ ბედზე,

ჩუმად დასტირის ღამით უწმინდეს ღვთისმშობლის ხატებს,

როცა ადარებს თავის ტანჯვას უფლისა დედას.

 

თვითონ განა რა ნახა,  რა იგრძნო თუ განიცადა,

რომ საწუწუნოდ, საგლახაოდ, საკვნესელად ჰქონდეს საქმე,

თუ ბნელი ცხოვრება შეიწირავს, არას დაეძებს,

მთავარია, შვილმა «ნახოს», შვილმა იცხოვროს, იპოვოს «რამე»!

 

fridon nijaradze.jpg 2 (დედა-სამშობლო?!)

ღამე… დაბნელდა, სიზმარში დაბანაობს პირბადრი მთვარე,

მორფეიც ფრთხილად ითრევს წარმტაც მორევში, გაიხარა:

აქ მაინც ნახავს, ჩაეხუტება არ-გაზრდილ ბარტყებს,

მშობლის სითბო რომ ენატრებათ, სწყურიათ ნატკენ გულებში.

 

მოვა დრო, ჟამი დაბრუნებისა და სიკვდილისკენ იბრუნებს

პირს წყარო განსაცდელისა, გაიფანტება, გაიწოვება უხეში ნისლი,

ის უკან მოვა, მზე გაანათებს, გააბრდღვიალებს სიბნელის ქუჩას

და დაბრუნდება ვარდიანი (გა)ზაფხული რუსთაველისა.

https://www.youtube.com/watch?v=Er5OykbZ3Ok ❤

Libertango

როცა დაბერდები, და ვერ გახელდები, 

ამოსუნთქვაღა გიკავებს ფილტვებს, 

გული ბრმად ითვლის უკანასკნელ რითმებს,

განვლილი ცხოვრებით გულწრფელად ბრმავდები;

და ლიბერტანგო დაგრჩება წასული,

ვერ აითრევა მძიმედ ეს სხეული;

მაგრამ გახევდება რითმი კვლავ ცეკვაში,

პირუეტს გამოწერ შენს წარმოსახვაში.

შენ ისევ მარტო ხარ, გაჩუმდნენ სულები,

ბოლო ამოსუნთქვა გახრჩობს, მორჯულებით

ვეღარც კი გაბედავ, მიუშვებ, ხელებით

გამოწერ ჰაერში ცხოვრების სირთულეს.

აპლოდისმენტები… ვისი კი არ იცი,

იტკბობ შენს ეულს სულს, სხვასთან კი ვერ ბედავ

ბოლომდე გაიხსნა, მოთოკავ დიდ გრძნობებს

და ხედავ სიცოცხლეს, ცხვირწინ  რომ  გაგეგქცა.

https://www.youtube.com/watch?v=vaXNdVTGT0k