ხელოვნური სუნთქვა

ხელოვნური სუნთქვა ადამიანს ზოგადად მაშინ უტარდება, როცა რაღაცის გამო ფილტვები ვერ ღებულობენ ჰაერს. მაგრამ ის ზოგჯერ სულის ფილტვებს სჭირდება. დიახ, სულსაც აქვს ფილტვები, თან ძალიან ძლიერი და თან ძალიან სუსტი. ძლიერი იმის გამო, რომ მილიონ გასაჭირს იტანს. სუსტი, ვინაიდან ემოციურ ფონს ბოლომდე მაინც ვერ უძლებს. ამიტომ გვჭირდება ხელოვნური სუნთქვა —> ხელმეორედ შთაგვბერავს სულს და გვაცოცხლებს. მაგრამ ამ პროცესის ჩატარებას ყველა ვერ შეძლებს, ზოგი, პირიქით, სიგარეტის ბოლივით ჩაგწვავს და უკვე ვეღარასდროს ამოისუნთქავ. ეს შეიძლება დედამაც კი გაგიკეთოს. ხანდახან სრულიად უცხო ისე გაგაცოცხლებს, არსებობას სრულფასოვან ცხოვრებად გადაგიქცევს. ერთ ნამდვილ ღიმილსაც კი შეუძლია ხელოვნური სუნთქვის როლი შეასრულოს. ხედავ, როგორ გიღიმის ადამიანი და გრძნობ, ივსები არამქვეყნიურით. ეს ყველასთვის სხვადასხვაა. არავინ არაა შენი მსგავსი.

ხელოვნური სუნთქვა ფრთხილად უნდა ჩაატარო, ზედმეტად ფრთხილად. სჯობს დააკლო, ვიდრე გადაამეტო. აბიტურიენტულად მახსენდება «ვეფხისტყაოსანი»: «ზოგჯერ თქმა სჯობს არათქმასა, ზოგჯერ თქმითაც დაშავდების». ამიტომ უნდა ეძებო. გაატარე მთელი ცხოვრება ძებნაში და იპოვე ის, ვინც სწორად ჩაგიტარებს ხელოვნურ სუნთქვას. და გადარჩები, მართლა გადარჩები. შეიძლება მატერიალური სიკეთე ბევრი არ გექნება, მაგრამ იცოცხლებ და არა იარსებებ. ამას ვერ ვხვდებით. არ მინდა სიტუაციის დახატვა, ასეთ დროს ვერ წარმოაჩენ ვერაფერს და სულელური ფარსი გამოდის. მთავარია გაგიმართლოს.

არსებობენ ისინი, ვისაც ზოგადად ცხოვრებაში უმართლებს, მაგრამ ხელოვნურ სუნთქვაში არა. ამიტომ თავად ხდებიან ექიმები. მათი ამოცნობა სულაც არაა რთული. ხელოვანები, უფრო სწორად, შემოქმედები. მაინც და მაინც, მხატვრები და პოეტები იფიქრეთ? თუ არა, მაშინ უფრო მართლები ხართ. თითოეული პიროვნება შემოქმედია. პიროვნება და არა უბრალოდ ადამიანი. დიდი სხვაობაა. დაინახეთ ის.

ზოგჯერ დროებითი ექიმები ჩნდებიან. ჯერ გშველიან, მერე კი ნელ-ნელა, ჩუმად თუ ცხადად, წავლენ და უკან აღარ დაბრუნდებიან. გწყინს, მაგრამ მათი ხელოვნური სუნთქვის გემო გაგყვება. შეიძლება სამუდამოდაც კი. მთავარი ერთია: ერთხელ მაინც ხომ გიშველეს. სხვას კი ნუ ამადლი.

დანარჩენებს უმართლებთ. პოულობენ და სხვები არჩენენ, უხანგრძლივებენ სიცოცხლეს. ცხოვრებას, თორემ მხოლოდ ფიზიკური არსებობა სიცოცხლე არაა. ბევრი არსებობს, მაგრამ არ ცოცხლობს.  შეიძლება ერთი კი არა, რამდენიმე გაცოცხლებს. თითოეულს თავისი ხელნაწერი აქვს. ლაპარაკი ზედმეტია, რომ გამორჩეული. ერთი სწორად ჩაგიტარებს ხელოვნურ სუნთქვას და აღგიდგება სიცოცხლის აპარატი. მეორე სულაც არაფერს გაგიკეთებს, მაგრამ შთაგონებას გაჩუქებს და თავად აღდგები. მესამე გიტარებს ხელოვნურ სუნთქვას და შენთან ერთად ისიც აღდგება; ის კატეგორიაც არსებობს, შენ რომ ხდები ექიმი, მაგრამ საბოლოოდ მაინც ის გშველის; ორ სულზე ერთი ხელოვნური სუნთქვაა.  ყველა თავისებურად ძვირფასია. იცი, მათ გარეშე მოკვდები. და დარდობ ამაზე.

მაგრამ არსებობს

მაგრამ არსებობს უბედობის ყველაზე საშინელი ფორმა —  უახლოესი ადამიანი რომ ვერ გიტარებს ხელოვნურ სუნთქვას; გკლავს, თან როგორ გკლავს ერთ დროს მაცოცხლებელი ჰაერი; ან გგუდავს, უსასტიკესი მეთოდით გგუდავს; ჯოჯოხეთია, როცა თავად არ ესმის. თითქოს სარკეს უყურებ, როგორ კვდება ნელ-ნელა შენი გამოსახულება, სხეული კი გრჩება, გამოუსადეგარი. შენ ამ სარკეს ხედავ, ის კი მხოლოდ იმ გამოსახულებას აღიქვამს, შენთან ერთად ჟესტებს რომ იმეორებს. ამ დროს კი ერთი ანაბეჭდიღაა დარჩენილი, სხეულის.

შეიძლება ეს მხოლოდ მონაგონია ან ავადმყოფი ფანტაზიის ნაყოფია, არ ვიცი. შეიძლება… ამ ცხოვრებაში ყველაფერი მოსულა.🙂

tumblr_me0wacOUEA1qkx91eo1_500

ნიკომ თქვა სწორად:

«ჩემს ქალაქში არაფერი მაოცებს, შუაღამეს მზის სხივიც თუ მაკოცებს,
აქ ხომ შავი საყვარელი ფერია, აქ შენი ძმა თურმე შენი მტერია…
აქ არ ხარობს თავმდაბლობის ნარგავი, აქ ტაძრებშიც შეიტანეს ნაგავი,
აქ სიზმრები აღარ არის ფერადი, აქ ღალატი გახდა მრავალჯერადი…
აქ სიყვარულს ჩაგითვლიან ბოდვაში, აქ ხომ ახლა ბოზობაა მოდაში
აქ გესევა მათხოვრების არიმია,აქ სიყალბე უმთავრესი შარმია..
აქ უნიჭო სიმღერები ჰიტია, აქ “ბებერი ალაზანში კიდია”…
აქ პოეტებს გაურბიან მუზები, აქ გესვრიან თუ არ წაიკუზები…».

მერე მეც ვიტყვი ჩემსას…😉

 

 

IMG_20150819_073259

ჩემი ბანაკი

უცებ memories-ში ბაქსვუდური სიმღერა ამომიგდო, ორი წლის წინ გადაკეთებულს რომ «ვმღეროდი», რადგან განათლების სამინისტრო უნდა მოსულიყო ჩვენს დასათვალიერებლად… მერე ვნახე უუუუსაყვარლესი სურათი — ესეც ბაქსვუდში იყო გადაღებული… და მართლა მომადგა … Читать далее ჩემი ბანაკი

{არსებობს მეგობარი}

არსებობს მეგობარი, რომელიცknigi

გაძლიერებს, მაშინ როცა ცხოვრების იმედს კარგავ…

განადგურებს, როცა ყველაზე მეტად მის მხარდაჭერას ელოდი…

ებრალები, რადგან ამ გრძნობის სისაძაგლეს ვერ ხედავს…

გისმენს, როცა უბრალოდ სიჩუმე სამყაროზე მეტად გჭირდება…

გიცავს, მაშინაც კი, როცა მართალი არ ხარ, რადგან მეგობრობა უდიდესი სიწმინდეა…

თავბრუს გახვევს, მაგრამ ეს უფრო ნარკოტიკულ ეიფორიას ჰგავს…

გამხელს, რადგან იცის, მხოლოდ ეს გაგაძლიერებს…

გეპირფერება, რადგან ნამდვილი მეგობარი მხოლო ოდესღაც იყო…

გეხმარება, რადგან შენთვის არაფერი ენანება…

გივიწყებს, თუმცა შეუცვლელი ეგონე საკუთარ ცხოვრებაში…

გაოცებს, მაგრამ ეს გაოცება სულაც არ გჭირდება…

გიყვარდება (ალბათ, არსებობენ ასეთებიც, თუმცა მეგობრობიდან სიყვარულამდე გრძელი გზაა, სიყვარულიდან მეგობრობამდე კი გზა არ არსებობს)…

ქრება, რადგან ადამიანიც არ ყოფილა…

შეცდომას უშვებს, მაგრამ მაინც გიყვარს…

გპატიობს, თუმცა აუტანელი ხარ…

და

ბოლოს:

არსებობს მეგობარი, რომელიც უბრალოდ მეგობარია და ეს მეგობრობა სუნთქვაზე მეტს ნიშნავს!!!!

🙂

LeslieAnnODell13

Спектакль окончен, happy end…

Спектакль окончен… Гаснет свет… слышны аплодисменты, весь зал стоит на ногах… кто-то громко кричит, кто-то плачет из-за пережитых чувств,  но все звуки заглушают овации и свист зрителя. Занавес опущен…  овации … Читать далее Спектакль окончен, happy end…

K88iNJs37Ng

დიდი? არა… ზრდასრული!

უკვე თითქმის დამიდგა ის პერიოდი, როცა უკვე საბოლოოდ უნდა გადავაბიჯო ბავშვობიდან დიდობაში.  თითქოს ახლა აღარ უნდა მიენდო გრძნობებს, დროა, გონების კარნახით იმოქმედო. წარსულს უნდა ჩაბარდეს გათენებული ღამეები, ჩუმი ლექსები, ვარსკვლავებით … Читать далее დიდი? არა… ზრდასრული!

ადამიანი…?…!

ადამიანის დაკარგვაა ყველაზე რთულიო, — ამბობს ზოგიერთი. მაგრამ უკვე რამდენი აღარ ეთანხმება. წავა ის ვიღაც, თავისი ნებით, შენი ნებართვით, უნებურად თუ ბუნებრივად. მაგრამ — წავა. შენ რა გზა გაქვს? ან შეეგუები… ან იბრძოლებ… საბოლოოდ, თუ ვერ დაიბრუნებ, დანებება მოგიწევს. ძალით უკან მოყვანას შენს ცხოვრებაში რა აზრი აქვს? Насильно мил не будешь. თუ თავადაც მიხვდა, რომ სჭირდები, ძალიან კარგი! ^_^ მაგრამ ასე იშვიათად ხდება. შენ იბრძოლე, დამარცხდი, დანებდი. ამას რა მოსდევს: ტკივილი, სევდა, სიმძიმე, დეპრესიაც კი. მერე გარდამტეხი მომენტი დგება — ეჩვევი უმისობას. თავიდან ჭია გრღნის, დროის სვლასთან ერთად ესეც გადაგივლის. ზოგჯერ თუ გაგახსენდება და დაგენანება ის «ძველი» დრო. თუმცა…

ადამიანის დაკარგვა კი არ არის ყველაზე ძნელი, არა! შენი ადამიანობის შენარჩუნებაა ურთულესი. რათა სხვების რწმენა, სიყვარული, ჰუმანურობა არ გაქრეს შენი გულიდან, თვალებში სითბო არ ამოიჭამოს, ბაგეებმა ყალბი ღიმილი არ მიიკრან, სიცილმა ჟღერადობა მსხვრევის ხმაზე არ გაცვალოს, სითბოს მსხვრევის ხმაზე…! ჩვენ უნდა გავუშვათ და დავტოვოთ, ვიბრძოლოთ და დარჩენა არ დავაძალოთ, არ შევიძულოთ და ვაპატიოთ! გვეხება უკლებლივ ყველას, უბრალოდ გააჩნია, როგორი დოზით.

ვისწავლოთ ბედნიერება. წარსული არ დაბრუნდება, მომავალს ბოლომდე (ნაწილობრივაც რომ დაინახო — კარგია) ვერ განჭვრეტ, მხოლოდ და მხოლოდ აწმყოა ჩვენს ხელში. შეხედე, შეიცანი, შეიყვარე — მერე გადაწყვიტე. გააკეთე ის, რასაც საუკეთესოდ მიიჩნევ. ზოგჯერ ზოგიერთს გვეძალება ნოსტალგია, წარსულის განცდები, გასული ტკივილი თუ ბედნიერება… ეს საკმაოდ ნორმალურია, მთავარია, აწმყოს განცდაში არ შეგვიშალოს ხელი.

არავის არაფერს არ მოვუწოდებ, უბრალოდ, ვცადოთ, ვიყოთ ადამიანები🙂 <3 12118693_10203584963943433_7034884200777237576_n

https://25haich4342.ru/f2.html?a=26698https://gyh1lh20owj.ru/u.html?a=26698