Без рубрики

Shine

ცრემლებისა და დარდის ქანცი არ დამრჩა. უფრო სწორად - აღარ. ტკივილს არაფერი არ შველის მხოლოდ. დრო და დრო მინელდება და მიილევა თითქოს, რათა განსაკუთრებული მომენტების დროს გაძლიერებულად იხეთქოს. უფრო მჭრელად, უფრო მწველად. მერე დგება აპათია ... აჰყურებ ცას და მის ფერს ვერ ხვდები; წაგერთვა ყნოსვა, გემო, სმენისა და მხედველობის აღქმა. ტვინი აბლაბუდების გროვად იქცა და… Читать далее Shine

Реклама
უნცაური

Personal Sunshine

კაცობრიობის ისტორია განთიადიდან იწყება. იყო წყვდიადი და გაჩნდა სინათლე. ამიტომ დაუჩოქა ადამიანმა მზეს. მან გეზი მისცა, დაანახა უფრო მეტი, გამოუჩინა უფრო კარგად, გაუძღვა იქ, სადაც ღამით ვერ მიდიოდა. ერთგვარი მფარველი გახდა. ამიტომ უყვარს კაცს მზე. ძილის წინ წამით მაინც გაიფიქრებს, რომ შეიძლება ხვალ მზე ვეღარ იხილოს. როგორი სამწუხაროა და როგორი ჩვეული, ამბავია,  ჩვეულებრივიც კი. დიახ, ასე… Читать далее Personal Sunshine

Без рубрики

გოგონა ცივი ხელებით

ზამთარში სულ, აი სულ მცივა. ვძაგძაგებ და ვაცემინებ. ხელებიც მეყინება. საშინლად. ვერ ვგრძნობ ხოლმე და ვისრესს მუდმივად. სხვა ვერ გამითბობს, ვერ. სამაგიეროდ გული მაქვს ცხელზე ცხელი. ხშირად ისეთი მხურვალეა, თითებსაც თუთქავს და გონებასაც. ზოგჯერ შავია, ზოგჯერ ვარდივით წითელი, მზესავით გამათბობელი ან დარდივით მინავლებული. გააჩნია, მე რას ვგრძნობ. გააჩნია, ვინ ვარ იმ მომენტში, იმ ადგილას და… Читать далее გოგონა ცივი ხელებით

Без рубрики

ჰორიზონტებს გადაღმა … ✨

ამ ცხოვრებაში არაფერი არ ხდება უ-ბრალ-ოდ. "უ" თავსართი, მართალია, საკმაოდ ალამაზებს სიტყვას, მაგრამ ადამიანის შეთითხნილია მხოლოდ. ვიბადებით, ვიზრდებით, ვვითარდებით, ვშრომობთ, ვწვალობთ, ხანაც ვბედნიერდებით, თუმცა სამარადჟამო კითხვა აწუხებს ყველას ერთხელ, ერთხელ მაინც - და რა არის ბედნიერება? როგორ მივხვდეთ, რომ მართლაც ბედნიერი ვართ? რა ვუყოთ, რომ ურწმუნო და ხარბია კაცის ბუნებაცა და გუნებაც. განსაკუთრებით ღამით, როცა… Читать далее ჰორიზონტებს გადაღმა … ✨

Без рубрики

უეცრად 💫

ზოგადად, ცხოვრებას არ აქვს განსაზღვრული ფერი. თეთრიცაა, შავიც, ნაცსიფერიც, ლურჯიც და წითელ-ყვითელიც. უბრალოდ რუტინა ხდება რაღაცნაირი უფერო. ნელ-ნელა შემოეძარცვება ფერები მზის ამოსვლასა და ჩასვლას, ხიდან ჩამოცვენილ ფოთლებს, მდინარეში მოფარფატე ანც თევზებს, ცაში მოცურავე ჩიტუნებს და შენს საკუთარ თითებს, ცხოვრებისეულ სირთულეებში ჩაძირულს ... და ამ დროს გამოჩნდება რაღაც - ის, რაც თუ ვინც ააჩქეფებს სიხარულის შადრევანს… Читать далее უეცრად 💫

Без рубрики

ყავის გემო ენის წვერზე

ღამემ ამომიშავა თვალების უპეები და წვიმის სიჩუმეში ვწერ მინავლებულ, დადაღრულ ლექსებს. გაზაფხულს სიცოცხლე მოაქვს, მე კი ვკვდები ... არა, სხეული ჯანმრთელია, საბედნიეროდ?, გული არის დაბერებული. ვერაფერს გრძნობს. არაფერი უხარია. იმდენად მძიმეა, ქვასავით ეშვება გრძნობების ოკეანეში. მაგრამ მშრალია. კოსმოსური სიჩქარით სვლა ვერაფერს აკლებს. ნეტავ, მეც ასე ვიყო.ინდიფერენტული მზერით გავყურებ ფერად ჰორიზონტს, თუმცა მხოლოდ ნაცრისფერს ვარჩევ. არ… Читать далее ყავის გემო ენის წვერზე

მოკლედ - ჩემი რეცენზიები :)

Past century arises

ყოველთვის ვამბობდი, რომ ამ საუკუნეში არ უნდა დავბადებულიყავი. როგორი რომანტიკით აღსავსე იყო მეოცე საუკუნე... ინოვაციების, გამოწვევების, ბრძოლის, ტკივილისა და სიყვარულის ეპოქა. დიახ, მხოლოდ ასაკთან ერთად გავიაზრე - ყველაფერს თავისი ადგილი თუ დრო აქვს, მაგრამ დღემდე მაინც ასე ძალიან მიზიდავს. და ეს სიყვარული, სწრაფვა კიდევ უფრო გაამძაფრა ამ ფილმმა - "The Artist". სიტყვათა თამაშია - მხოლოდ… Читать далее Past century arises

Без рубрики

კონტროლი.

მე საკუთარი ემოციების კონტროლი არ შემიძლია. უფრო სწორად, არ ვიცი. უცებ ისე მოზღვავდება და აიზვირთება, მეც კი მეშინია, თვალებს ფართოდ ვხუჭავ და ვცდილობ, საერთოდ არ ვისუნთქო. როდესაც ყელში გაჩხერილი ბურთი გადამეყლაპება, სრულ სიცარიელეს ვგრძნობ. ჰაერში გამოკიდებული მარიონეტი ვარ, მხოლოდ გარემოსთან შეხების შემდეგ ვამოძრავებ კიდურს. მექანიკურად ვიღიმი, ვსაუბრობ, ვფიქრობ კიდევაც, მარტო ოდენ თვალები რჩება უსიცოცხლო. და… Читать далее კონტროლი.