იცი, ბევრი რამ არ მითქვამს…

ყვავის იასამანი. უპატრონოთ ვჩუქნი გაფურჩქნულ სულს. მხოლოდ ერთნაირი გასაჭირში ჩაცვენილთ გვესმის ყველაფერი… ერთმანეთის… სხვათა ერთი. და ჩვენი მრავალი…

გაზაფხული შემობრძანდა ჩემს სულში. მერევა დარდი და სევდა. მძალავს, კვლავ მივაკითხო უცნობ ადამიანებს; შევისრუტო მათი ცხოვრება, უბედურება თუ სიხარული, ცოდვები თუ კეთილი საქმეები. ვემალები მზის სხივებს.

   

21-ე საუკუნეა და : ტექნოლოგიების ეპოქაა, პროგრესის ხანაა, სოციალური ტყვეობის ჟამია. საზოგადოების «მოაზროვნე» ნაწილი შეშფოთებულია — ტექნიკის მონებად ვიქეცით. დაიკარგა ცოცხალი ურთიერთობა, საუბრები, შეხვედრები. თითქოს ყველაფერი «კომპიუტერის» ბრალია. თან სისულელედ გვეჩვენება ახალგაზრდა თაობას მსგავსი აზრები. ასეთმა პროგრესმა ჩვენ წინ უამრავი შესაძლებლობა ამოატივტივა. მაგრამ ამას თავი დავანებოთ.

21-ე საუკუნეა და უბრალოდ — მარტო ვარ. გახსნილია სოციალური ქსელები, ათასჯერ გადათვალიერებულია.7WgBVAj4N18

შემოდგომა კვლავაც იღვრება წყნარ, ცოტათი დამთრგუნველ მელანქოლიაში, მის სიყვითლეში მზის სითბო გაკლია. სჯობია, მზის ძებნას საკუთარი სითბო, ენერგია იპოვო. მოგეშვება, გაგითბება.

ორივეა და ერთია. ერთია და ორივეა. ცალ-ცალკეა? თან კი და თან არა. არადა მხოლოდ დღემ ჩაიარა ჩვენთვის… ღამემ კაშმირის საბანი გადაიფარა. … ! ბანალურია — სიტყვები ზედმეტია… ფიქრები?  წვიმისფერია და ცისარტყელას სუნით გაჟღენთილი. ასე მომწონს. როცა ერთის ყავა შეხვდა მეორეს ჩაის, ოღონდ პირიქით… ამ დროს კი ვაგონი მიქრის!

უცებ Sia-ს Cheap Thrills გამახსენდა. ჩვენ არ გვჭირდება ფული გასართობად. ჩვენ არ გვჭირდება დალევა გასართობად. ჩვენ არ გვჭირდება კლუბი გასართობად. მოგვეცით გიტარა და ჭერი თავზემოთ. დაგვიჯერეთ, ჩვენს ხმას კილომეტრებს იქით გაიგებთ. არც პოპულარობა გვინდა, არც თავის გამოჩენა, არც დასაჩუქრება. ერთად ყოფნაც გვეყოფა. მეგობრობაც გვეყოფა. სიყვარულიც გვეყოფა. ჩვენი თავი გვეყოფა.

     ქუჩაში ერთხელ შევხვდებით… წლების მერე. იმედია, გაგვახსენდება ეს და თვალს არ ჩავუქცევთ მიწისკენ… და სიხარულით ავხედავთ ცას, ჩახუტებას წამები რომ დააკლდება…

P.S. მუზა კი კუთხეში ჩუმად ტიროდა, ემოციებით აღსავსე.

რთულია გოგოობა…

ქალი ჯაზს ჰგავს: სავსეა იმპროვიზაციითა და შთაგონებით. აქ კითხვები უძლურია — რაც უფრო მეტს დასვამ, მით უფრო მეტად აიბნევი. ალოგიკურობა ჩვენი ბუნების დამსახურებაა, სიყვარულისადმი მუდმივი სწრაფვის ბრალია. შეუძლებელია ქალი უსიყვარულოდ: ან ის უყვართ, ან მას უყვარს, ზოგჯერ — ორივე.

ისევ და ისევ ვიტყვი: არ არსებობს ქალი უსიყვარულოდ. სიყვარული ხომ ხელოვნებაა, ქალი კი თავად მუზაა, სხვა თუ არაფერი.

რთულია როცა წინ ცხოვრების ახალი შეუცნობელი ეტაპი გეწყება. არ იცი და გეშინია. თავადაც იცი რომ შიგნიდან გკლავს ეს შიში მაგრამ თავს ვერ ერევი. ადამიანური ბუნება გძალავს. თან ფიქრები გჭამს. ცუდი გაურკვეველი ფიქრები. ძველი ბედნიერი დრო გენატრება, უდარდელი და შორეული. მაგრამ უაზროა ნოსტალგია, უკან მაინც ვერაფერი დაბრუნდება. თავი მაღლა უნდა ასწიო, ამაყად გაიარო და არაფერი შეიმჩნიო. არც უნდა გეშინოდეს. შენი თავი შენს ხელშია. ბედსაც თვითონ უნდა გაუმკლავდე, სხვა გზა არაა. რწმენა არ დაკარგო და იბედნიერე. სხვა გზა არაა, არა! სიცოცხლე ბედნიერების ყავას ჰგავს, სიახლეების რძით, სიყვარულის შაქრითა და უბედურების სიმწარით გაზავებულს.

«მე ისევ მეოცნებე ვარ…»

K3YbGZSsnBI

«ოცნება სულ მიყვარდა. ერთი სული მქონდა, როდის გავფრინდებოდი ჩემი სამყაროს ჯადოსნურ სამეფოში და იქ არავინ შემიშლიდა ხელს. ყველაფერი ისე წარიმართებოდა, როგორც მსურდა. როცა არანაირი შეზღუდვა არ არსებობს… როცა ბედნიერება სუფევს… როცა ძალას არ გართმევს ცხოვრებისეული ბოროტება… როცა ოცნებები ასრულებადია… როცა ოცნებები ხდება…

ცას ვეხებოდი თითქოს. კარგი იყო ბავშვობა…

გაზრდას რა დამიშლიდა. ხოდა, ახლა სრულწლოვანი მქვია უკვე. მაგრამ მაინც დავრჩი ბავშვად. რატომ მტკივა კვლავაც? რისთვის ვღვრი მდუღარე ცრემლებს? რა მიწვავს გულს?

პრინცესობა არასდროს მწადდა. ალბათ, ბედნიერი ვიყავი და იმიტომ. არ მჭირდებოდა თვალუწვდენელი ციხესიმაგრე, სამეფო გვირგვინი, აღურაცხელი მოსამსახურე, მდიდრული ჭურჭელი, მუდმივი პირფერობა… გამაჩნდა ზრუნვა, დაფასება, განვითარების საშუალება.

რაც მთავარია, არ მაკლდა — სიყვარული. მშობლების, მეგობრების, ახლოვლების, საყვარელი ადამიანების. მართალია, მერე უფრო დავაფასე…

ასე არავის გამოვტყდომივარ, რომ სწორედ სიყვარულმა დამაწყებინა ლექსების წერა. ანუ, ზოგადად, წერა. თავიდან როგორი სასაცილო ვიყავი, ახლა ვხვდები. ნელ-ნელა კი დავიხვეწე.

მხოლოდ ერთ რამეს ვნანობ — მას ვერ წავაკითხე ლექსები… შემიფასებდა, დამიფასებდა და — გამაკრიტიკებდა! მუდმივად მაძლევდა განვითარების საშუალებას.

ადამიანს დღეში შეუძლია 200,000 — ჯერ იცრუოს. მეც «არ ვუშვებ შანსს ხელიდან». სხვანაირად მიჭირს. ზედმეტად მჭამს შიში, რომ ვერ გამიგებენ. რადგან მეოცნებე დავრჩი. მეზიზღება თავი, რადგან ვერ (არ) მოვიშალე ეს საძულველი ჩვევა. არადა რთული არაა (?).

დავიღალე უკვე. საშვილიშვილოდ (?). ზოგჯერ ვუფიქრდები : ამის გარეშე რა ვიქნებოდი? შემეძლებოდა რამე… გავაკეთებდი რაღაცას… ვიქნებოდი ვინმე…

დრო მიდის. მე შევიცვალე. გავიდა ბევრი წელი. პროფესია მაქვს. სახლი, სამუშაო, ოჯახი, მეგობრები. წერტილებით აივსო სიცოცხლე. არადა მრავალწერტილი დამდევდა სულ. წარსულში. …(?) 

მაგრამ ახლა ვუყურებ ვარსკვლავებ დაყრილ ცას და…

მივხვდი;

მე ისევ ის მეოცნებე ვარ…

«

ასე მთავრდებოდა მისი დღიურის უკანასკნელი ფურცელი (გვერდი)

მიღმა კი ნამდვილი ცხოვრება იწყებოდა…

https://www.youtube.com/watch?v=APeR0kFbIdw

ალბათ ვარდისფერი უფრო მოუხდებოდა.

იცი, მეგობრობამ «შემაწუხა»…

 

მე ხომ სულ გრძნობები მაწუხებს…

ამბობენ, რომ ჩანასახი თავიდანვე გრძნობს ყველაფერს. თითოეული ემოცია, ქმედება მასზე გავლენას ახდენს.  რომ წარმომიდგენია, როგორ იწყებს ცემას მინიატურული გული… შემდეგ იწყება განვითარება; მყარდება დედასთან უკვე რაღაც ზედონის კონტაქტი. მშობელი შვილის ნაწილია და პირიქით. იწყება… რა? რა იწყება? არ ვიცი, რატომ დამაინტერესა. ახსნა ბოლომდე ვერ მოვუძებნე. მაგრამ, ალბათ, ცხოვრებაში პირველი მეგობრობა იწყება. სიყვარული, ზრუნვა, მოფერება, გრძნობების, აზრების, შეხედულებების გაზიარება. შეიძლება პაწუკას ჯერ არ შეუძლია ვერბალური გამოხატვა, თუმცა ანცი ფეხები მოსვენებას ვის მისცემენ?! იცოდით?ჩანასახი შეძლებისამებრ ისევე აღადგენს დედის ორგანიზმში მიმდინარე დარღვევებს, როგორც  მშობელი. საოცარი იდილიაა… სამწუხაროდ, დაბადების შემდეგ ვკარგავთ ხოლმე ამ უპირველეს მეგობრობას…

ის აქაა. სულ შენთანაა. გაწვდილი ხელის მანძილზე ზის, თვალს თვალში გიყრის, სუნთქვა ჩაგესმის, სურნელს გრძნობ. მაგრამ ოთახში არაა. სადაა? ალბათ გონების კუნჭულშია. ღიმილით აღსავსე მზერას გაპყრობს. ბედნიერებით გაჯერებულ სითბოს გიზიარებს. გჟრჟოლავს კი არა, გსიამოვნებს კი არა… დაგივლის მთელ სხეულში, ამოსუნთქვამდე ჩაგატანს და ამოსუნთქვის სურვილი შეგაწუხებს. მე ამას, თქვენი ნებართვით, მეგობრობას დავუძახებ. ნამდვილს, ჭეშმარიტს, , გამოცდილს, სიცოცხლის იქით წასულს, საუკუნეებგანაძლებს, ლეგენდებდაწერილს, პოემაშიშენაქებს…

  • როცა არ ელი, რომ ფრენის დროს რომელიმე ჩამოვარდება
  • როცა ვერ გრძნობ, რომ მარტო ხარ, მაშინაც კი, როცა სრულიად ცარიელია ოთახი
  • როცა გტკივა მისი წარბის შეჭმუხნვა
  • როცა გიხარია მის თვალებში ჩამდგარი მზის შუქი
  • როცა მზად ხარ, გაგლიჯო ნებისმიერი, ვინც უსიამოვნებას მიჰგვრის «უბრალოდ»

როცა… ბევრი როცაა… ყოველში განსხვავებული «როცაა»… არსი კი არ იცვლება .

შენ და ის რჩებით — მეგობრებად. უბრალოდ, უსიტყვოდ, მაგრამ ემოციებით.

თითოეული განშორება სიკვდილის ტოლფასია. ყოველი ჩხუბი სიცოცხლის წუთებს გართმევს. შერიგება მკვდრეთით აღადგენს. საუბარი სულს ატრიალებს.

მორევში ჩაძირვას ჰგავს ეს ყველაფერი. უბრალოდ თავად ხტები ფიორდიდან. უკან მოხედვა საჭირო არაა…

ოდესმე განშორებიხართ მეგობარს? ოღონდ ისე კი არა, ერთმანეთისგან ცოტა ხნით დასვენება რომ გჭირდებათ, კონტაქტი შეგიძლიათ და სხვა მეგობრები გყავთ გარშემო. მუდმივად რომ გინდათ საუბარი, დანახვა, შეხება, გაღიმება. ის კი მიდის; ვალდებულია; სხვა გზა არაა. გითვალიერებიათ სურათები, წაგიკითხავთ მიმოწერა, გადაგიქექავთ მოგონებები? ადრე ბედნიერების მომგვრელი, ახლა ცხარე ცრემლით მატირებელი.

მერე დაბრუნებულან. ნამდვილი მეგობრები ხომ ყოველთვის ბრუნდებიან. სიზმრებშიც და ოცნებებშიც. იქ მაინც, აუცილებლად. ეს ისეთია, სიტყვა ვერ იტყვის. გადმოცემა შეუძლებელია. «როგორ შეიძლება წარმოიდგინო რაღაც, რაც არასდროს გამოგიცდია?» — ზუსტად!

I got all I need when I got you and I,
I look around me, and see a sweet life

არ მინდა გადავაჭარბო, მაგრამ მეგობრობა თავად სიყვარულია. ერთმანეთის სათავე არიან. ერთმანეთის გარეშე არ არსებობენ. ამიტომ ვითვისებთ დედის რძესთან ერთად, იმ დედის, რომელმაც გვასწავლა.  ჩვენში ყველაფერი მოდის საძირკვლიდან… შეუქმენით, შეუცვალეთ, თავიდან ამოუყვანეთ და კაცი გახდება ადამიანი.

 ჩემო მეგობარო!

მე შენ მიყვარხარ!

Screenshot_20170413-201819

P.S. მე ღალატის, მიტოვების, დავიწყების არ მჯერა.

ჭეშმარიტება არასდროს იბამს ბოროტების კუდს.

https://www.youtube.com/watch?v=pfzaE7yvLI0

მე და მე ანუ მე და სხვა

არასდროს არ დაკვირვებიხართ, რომ თქვენში ორ «მე» არსებობს? თქვენ ფიქრობთ დედას და ამბობთ მამას და პირიქით. ვინაიდან ერთ მთლიან ნაწილად სწორედ ამ ორეულების ერთობა გვაყალიბებს. შენ მამა ხარ, რომელსაც უყვარდი და მამაკაცურ საწყისს გაძლევდა. შენ დედა ხარ, რომელიც სიყვარულს, ბუნების საიდუმლოს გასწავლიდა. შეუძლებელია, ეს ნაწილები არ არსებობდეს. უბრალოდ ზოგჯერ ისინი კვდება. მაგალითად, ხანდახან პიროვნება მხოლოდ სიტყვებამდე, ვიღაცის მიბაძვამდე ან გრძნობების თამაშზე დაიყვანება.  თითქოს მათემატიკური განტოლება იყოს… ასეც ხდება, სამწუხაროდ.

რა უნდა იფიქროთ, რომ თუ ერთ-ერთი საწყისი დაკარგულია? ადამიანი სულიერად მკვდრად ან არასრულყოფილად უნდა ჩაითვალოს? უნდა? თუ მე მკითხავთ აზრს, ცალსახად გიპასუხებთ — არა. ევოლუციის უმაღლეს საფეხურზე მყოფი (მეცნიერების თქმით) შეუძლებელია უცებ დაეცეს. საჭიროა დრო, ვითარება, გარემოება, ზეგავლენა. უპირველესად — დრო. მე მჯერა, დიახ, ბოლომდე მჯერა: შეუძლებელია, ცუდი დაიბადო. შეიძლება იყო სხვაზე უარესი, უფრო მძიმე ხასიათით, მეტი სიჯიუტით, მეტი პრობლემით. მაგრამ ბოროტად უნდა იქცე. ეს არჩევანია.

a21eef43ee9e5614c57fa98fbb40e007.gifვითარება, გარემოება და ზეგავლენა ურთიერთკავშირშია. ანი, ბანი, განი… ვინაიდან ადამიანი მარტო არ ყალიბდება, ეს ფაქტორები ღრმად ასობენ ფესვებს მის ბუნებაში. როგორ გაიზრდება? სად? ვისთან ერთად? ვის გაიხდის მეგობრად, მტრად? ვის შეიყვარებს და ვის შეიძულებს? ამას დიდი მნიშვნელობა აქვს; მოწინააღმდეგე ხომ ცუდია თითქოს. მაგრამ თუ ზნედაცემულს იჩერებ გვერდით და ღირსეულს აგდებ? მაშინ? თუ ბოროტება სიყვარულად აქციე და სიკეთე სიძულვილად? ანდა თუ მტერი დაიმოყვარე და მეგობარი გადაიმტერე? ზედმეტად ბევრი «თუ» არსებობს. თითოეულზე პასუხის გასაცემად საჭიროა სათანადო დრო, ვითარება და გარემოება…

ბოლო კითხვა დამრჩა: — ვიცნობ საკუთარ თავს? ვიცი, ვინ ვარ? რა შემიძლია და რა არა? ვარ ადამიანი, თუ არა? სწორ გზას ვადგავარ? იქნებ გადავუხვიე? ანდა რომელია სწორი, მართალი გზა? რა მჭირდება? რას ვჭირდები? მთლიანობაში — მართლა ვინ ვარ? ცალსახად … ? უპასუხოდ მხოლოდ მე ვრჩები.

ახლა თქვენ ილაპარაკეთ…

https://www.youtube.com/watch?v=eWupFyTCuZY

შენი ჭირი — ღობეს ჩხირი?

უცნაური გრძნობაა მარტოობა. გრძნობა კი? უფრო შეგრძნება. ზოგჯერ სტატუსიც კი. გააჩნია. ამინდს, ადამიანს, ადაპტაციის უნარს. მაგრამ ერთი კითხვა მაწუხებს… დავრჩით თუ დაგვტოვეს? ჩვენვე შევქმენით ეს მარტოობა? იქნებ ვიღაცამ დაგვივიწყა, მიგვატოვა, იფიქრა, რომ გვიცნობს, უბრალოდ გაწყვიტა ურთიერთობა. ეს «იქნებ», «შეიძლება», «ალბათ» მძაბავს. ზუსტი პასუხი მჭირდება. კონკრეტული. ახსნილი. დასაბუთებული

მითხარით! გამაგებინეთ! მინდა ვიცოდე. ამბობენ: ყოველთვის უფრო ადვილია სხვას დაააბრალო შენი პრობლემები. სხვას — არა უცხოს. ის, «ვიღაც», რეალურად არც გაინტერესებს. შესაბამისად, მარტოობის ()სიამოვნებას ვერ მოგგვრის. სხვა — ერთ დროს ახლობელი, საყვარელი, თბილი. ახლაც ასე ხ()ართ? რომ არ ვიცი, ის მაგიჟებს. ჭკუიდან გადავყავარ… ვარ.

მსიამოვნებს მარტოობა. კარგია. დუნეა. მოუსვენრობას გართმევს. სიწყნარეს გაძლევს. არ გღლის. საკუთარ სამყაროს გიშენებს. შენ (მე?) აქ არც ხარ, მაგრამ არც პროსტრაციაში. არც ცარიელდები, თუმცა სავსესაც ვერ უწოდებ თავს. გიჟამდე ცოტა გაკლია. რაღაც ჩურჩულებს — ეს შენი არჩევანია. სადღაც, როდესღაც, რატომღაც…

ბევრს ჰგონია — მარტოობა=თავისუფლება. არა ვალდებულებას, არ პასუხისმგებლობას, არა დაპირებას სხვის წინაშე, სხვისთვის. შენ?

ზოგჯერ მარტოობა გარემოებაა. სხვა გზა არ გაქვს. თუ მარტო არ დარჩი, ვერ შეძლებ რაღაცას. მენდეთ, ვიცი…

არსებობს კი მიტოვებული მარტოობა? არ წასულან. არ მიუტოვებიხარ. არ შეუქცევიათ ზურგი. არ უღალატიათ. არ მიუყენებიათ შეურაცხყოფა. არ გაუჭორიხარ («გავძეხი»). არ უწყენინებიათ.

უბრალოდ ა რ უთქვამთ… უბრალოდ ვ ე რ უთხარი… უბრალოდ… უბრალოდ — მაშასადამე…!

ხანძარი ჩნდება შიგნიდან…

ზოგჯერ მინდება დავჯდე და მოვწიო. ისე როგორც არასდროს არ მომიწევია ცხოვრებაში. ტირილამდე დახრჩობამდე. ფილტვების ჩაწვამდე. იმ ფილტვების, რომლებმაც ამოისუნთქეს სიყვარული და სიხარული. ჩაწვა ტირილმა, ცრემლმა, დარდმა. ზედიზედ — ღერი ღერზე. მიყურებია, როგორ ეწევა ჩემი საუკეთესო  მეგობარი. სიამოვნებით, ნეტარებით ამთავრებს სიგარეტს. სრულიად სხეულში, სისხლში, გრძნობაში უშვებს ნისლს. ბოლს ვერ ვუწოდებ, ისეთი რამეა. იქნებ მაშინ მაინც მომეხსნას სათვალე. ვარდისფერი? არა. ალბათ, შავი და დაბურული. თორემ სულ მეტირება. ყველაფერზე. ტირილის სიგარეტი მწვავს ფილტვებს. ცრემლები რგოლებად ეშვება. პატარა გუბურად გროვდება სულის ზედაპირზე და აზანზარებს. მერე მუსიკაც სხვანაირად ისმის. სიმები უფრო მჟღერი ხდება. აკანკალებს ხრჩოლვამდე. სულს, გონებას, გულს. საბოლოო ჯამში — მე. ვიღლები და ვიცლები. ბოლოს…? დავრჩები ჩემს გუბესთან და ჩავიცქრები…. იქნებ რამე დავინახო…bug6l-70oty

Море внутри

ზღვა. ღელავს, ბორგავს, ელვარებს. მის სიღრმეში იძირება ტალღა და განცდა. ინთქმება ისტორია

— ადამიანის, ცხოველის თუ უბრალოდ საგნის. თვალს ვერ გააწვდენ, ისეთია. შეუცნობელი და

თან ასეთი ახლობელი. ან გამშვიდებს, ან გაშინებს. შუალედი არ არსებობს, არჩევანი არ გაქვს.

შეაბიჯე. ტალღა-ტალღა, სანტიმეტრ-სანტიმეტრ შეათრევ თავს. ყელამდე ჩაიძირები… უცებ სახეში მოგახლის საკუთარ ხელს. მაგრამ არ დაგახრჩობს, არა. მხოლოდ ჩაგწვავს ტვინის უკანასკნელ ნეირონამდე, გულის ბოლო სისხლძარღვამდე. ხიხინებს ბრონქები. თუმცა, ვერ უშველი თავს. ხელი არ მოძრაობს, ფეხი უკან არ იძვრის, სახე მიმიკას არ მართავს. შენ შენს თავს არ ეკუთვნი. იბრძვი, აზრი კი არ აქვს. გააგრძელებ?

უცებ აღმოჩნდი. გაშლილი სივრცე. წევხარ ზურგზე და ვეღარაფერს გრძნობ. ყველაფერი დაიკარგა. არაფერი დაგრჩა. მართლაც? არა. შენ შენი სიცოცხლე გაქვს, ხელშეუხებელი და უპირობო. განა წართმევა შეუძლებელია, უბრალოდ სიმდაბლეა, უაზროა. მარტო მართვას შესწვდები? იქნები უპირობო განმგებელი, მარტოდ მარტო მეფე ცარიელ დაფაზე? ერთი ნაბიჯიც სარისკოა, პირველივე სვლა დამღუპველია… შენ კი ზღვაში ლივლივებ და ოცნებას ხედავ… — ცაში.

წამიც და აგუზგუზებული ქვიშა გC ფეხისგულებს. და ისევ ზღვა… საოცარი სანახაობაა, როგორ აწყდება აზვირთებული, ათოვლებული ტალღები ასეთ უწყლო, უცვარო, შეურყვნელ მიწას. უდაბნო უბიწოა. მან არც ცეცხლი იცის და არც წყალი. მხოლოდ ქარი აგორავებს, მაგრამ ვერ ცვლის, ბუნებას ვერ არყევს. ამ დროს კი აღვირახსნილი ნაპირი… შენ ხომ არ გგავს? ცდილობ სიცხეს თავი დააღწიო;

ახლა — ყინული. ტკივილამდე გიწვავს სულს. გარშემო თოვლია, სპეტაკი და დაუნდობელი. ცივა, ძალიან ცივა. გცივა. ცდილობ, გათბე, თავი ჩაიხუტო, შეიცოდო, როგორ გაგწირა… ვიღაცამ? რაღაცამ? გარშემო კი არაფერი იცვლება. აქ ქარიც კი არ არსებობს. მხოლოდ მკაცრი ოკეანის სუნთქვა აღწევს შენამდე. გზარავს. და უცებ ხვდები — უნდა იარო. ადგილზე დგომა არ გიშველის. მიდიხარ წინ, წინ. უკან გზა არ არის? ვერ ხედავ. აღწევ კიდეს. იქით წყალია. იხედები… ჯერ წინ, შემდეგ ანარეკლში. მაგრამ არავინ ჩანს…

მძიმე ძილ-ბურანისგან ფხიზლდები და რას ხედავ: ღამე, ცა, ზღვა და ვარსკვლავები… თბილი წყალი საყვარელი ლეკვივით ელამუნება სათუთ წვივებს. თითოეული მნათობი შორიდან გითვლის სალამს. დანთებული კოცონი სიცილით გესვრის ნაპერწკლებს. ქარი დაღლილ მხრებზე გეფერება. ახლა დიდი სიამოვნებით ციცინათელებით სავსე ლამპიონით მიაღწევდი, სადაც ტალღები ჩქეფს. მაგრამ — სამოთხეა… ოცნებაა… დარჩებ(ოდ)ი აქ სამუდამოდ? ნიავმა საკუთარ თმებთან გაცეკვა ტანგო და დაიმალე.

მიმოიხედე. ნისლში ძველი გემი მიცურავს სადღაც. ხელს გაიწვდენ. საკუთარი თითებსაც კი გაჭირვებით არჩევ. უცებ მოგაწვება; როგორ იმოგზაურეთ შენ, დედამ და მამამ იახტით მზიან ვენეციაში. ერთხელ მამიკომ  ჩუმად იქირავა ნავი და ზღვაში გაგიყვანა, სანამ შუადღის მზე გააფთრების ზენიტს მიაღწევდა. ბუნდოვნად გახსოვს, ერთმა ნავით გასეირნება შემოგთავაზა, მაგრამ გაექეცი. გემი კი წინ მიცურავს, დინებას მიჰყვება. შენ კი აშმორებული წყალმცენარეების სუნი გცემს!

ნაბიჯი წინ — კინაღამ გადაიჩეხე. სკანდინავიურმა ფიორდმა დააფჩინა თავისი ურჩხულის ხახა და უცდის ადამიანურ შეცდომას. ქვემოთ ჯოჯოხეთი გამართულა: ტალღები უმოწყალოდ ეხეთქებიან კლდეებს, სიკვდილს უქადიან უცხოს თუ ნაცნობს, სულიერს თუ უსულოს. დაუნდობელნი, უგრძნობელნი და ავნი. მათთვის არ არსებობს რამე წმინდა. მხოლოდ საკუთარი ზრახვებია უპირველესი, უზენაესი. შეჯახების ქაფი შენამდე აღწევს, ძრწოლით ავსევს ისედაც ავადმყოფ ფილტვებს. მაგრამ გიზიდავს, როგორ გიზიდავს! ნაბიჯი წინ?

თვალს ახამხამებ და ეცემი. კაფე ბულვარში. უამრავი ხალხი გარშემო. მართლაც ჭიანჭველებივით ირევიან. შენ ისევ თეთრებში ხარ, თეთრ სკამზე წამოსკუპებული თეთრ, ნახევრადმშრალს მიირთმევ. გრილა. მუდმივ მოძრაობაში ხარ უმოძრად. წინიდან გიღიმიან. გვერდიდან ფრთხილად გადღეგრძელებენ შამპანიურის ფუჟერით. სადღაც შორს ჭირვეულად კვნესის ვიოლინო. მზე ჩადის და ბინდში იძირები. უსიამოვნო გრძნობაა, მემგონი. ხელით მოიხმობ ოფიციანტს და ანგარიშს სთხოვ. შენვე იხდი. მარტო ხარ. გარშემო მზად არიან, ხელისგულზე გატარონ. შენ კი მარტო ხარ, ისევ მარტო…

გამოიხედე… მას უყურებ თვალებში. მას… ზღვა იძირება მის მზერაში. შენ კი მასში იძირები. უსიტყვოდ, უაზროდ, მთლიანად, ბოლო წვეთამდე. ის — მთლიანად ზღვაა. დაუდგომელი, დაუცხრომელი, ცვალებადი და ღვთაებრივად მშვენიერი. გძულს და გიყვარს, გეზიზღება და ეტრფი, გეშინია და გიზიდავს. გაცდუნებს. გაცდუნებს, რომ გადახტე. მასში. ამავდრუოლად, მიუწვდომელად შორს ხარ. ვერასდროს გაუგებ? არა, ის ვერასდროს გაგიგებს… არ გიცნობს, არ აინტერესებს, არ უნდა… შენ კი თვალებს ხუჭავ და ეული ცრემლი შრამს ტოვებს სახეზე.

ბოლოს, ისევ პლიაჟზე ხარ. იცი, რომ ბოლოა. არც ცივა და არც ცხელა. არ გაციებს, მაგრამ სითბოს მოჭარბებასაც ვერ გრძნობ. უბრალოდ — კარგად ხარ. ჩვეულებრივად. ეულად. არც თხლად გაცვია, თუმცა არც ჩაფუთნილი მოხვედი. კისერზე ძველ ფოტოაპარატი გიკიდია. წინ ზღვაა. არც წყნარი და არც მშფოთვარე. ჩვეული. უკან, შორს ხალხი დადის, მოძრაობს. მოკლედ, სიცოცხლე ჩქეფს. შენთან? რა ხდება შენთან? დამპირდი, რომ როცა გაიგებ, აუცილებლად მეტყვი. მანამდე კი ცას ახედე, როგორ განათებს მზე! 

P.S. დილას გაიღვიძე და დიდხანს იყურებოდი ჭერში. მერე ადექი…

 

%e1%83%96%e1%83%a6%e1%83%95%e1%83%90

https://youtu.be/JGulAZnnTKA
https://youtu.be/1rfSHisyHdc