Избранное
Рубрика: Без рубрики

Shine

ცრემლებისა და დარდის ქანცი არ დამრჩა. უფრო სწორად — აღარ. ტკივილს არაფერი არ შველის მხოლოდ. დრო და დრო მინელდება და მიილევა თითქოს, რათა განსაკუთრებული მომენტების დროს გაძლიერებულად იხეთქოს. უფრო მჭრელად, უფრო მწველად. მერე დგება აპათია …

აჰყურებ ცას და მის ფერს ვერ ხვდები; წაგერთვა ყნოსვა, გემო, სმენისა და მხედველობის აღქმა. ტვინი აბლაბუდების გროვად იქცა და არაფერი შეუძლია — ესაა ჩემი აპათია.

სულ უფრო ხშირად ვგრძნობ — რომ არაფერია საგრძნობი …

Luisa-Azevedo-Fubiz-4.jpgსაჯაროდ არ ვსაუბრობ ხოლმე. უფრო ცუდზე, თორემ კარგზე უცებ წამოვინთები და ბავშვივით ვტიტინებ. ბოლოს შემრჩება რეალობის მწარე შეგრძნება. ნაძალადევად ვიღიმი და თავს ვატრიალებ. ემოციების კონტროლი, მოგეხსენებათ, არ მეხერხება.

შავის ტარება დღემდე არ მიყვარს. ტრაურის ფერი, მოგონობების ფერი … what have I become? Everyone I know goes away in the end …

ხშირად ვციტირებ სიმღერებს — ისე ნაკლებად მეხერხება. გრძნობების ჟღერადობით აღსავსე ტექსტები უფრო მახსოვს, განსაკუთრებით ისინი, მისგან რომ მოვისმინე.

სახელს შეგნებულად არ ვახსენებ.

არ ვამბობ, არ ვწერ, ვცდილობ, არ გავიხსენო, მარტო ოდენ ვკითხულობ იშვიათად და თითოეულ ჯერზე ვიზაფრები. ვინაიდან მოგონებები არ იშლება, მეხსიერება არ მღალატობს და კანს ყოველი შეხება ახსოვს.

ასე იშვიათად შეიძლება ჰყვარებოდა ადამიანს …

უნიკალური მოვლენა იყო. განა იმის გამო ვამბობ, მე რომ მიკავშირდებოდა. საყოველთაოდ აღიარეს — და ამით ვამაყობ. მიხარია, როცა მეუბნებიან, ჰგავხარო. თან ძალიან

იმაზე მეტად მინდა ვგავდე … მისი პატარა ნაწილი მაინც გავხდე …

 

I don’t want to close my eyes …

ზოგჯერ ვწყდები რეალობას და ქუჩაში, ხალხში დავეძებ თვალებით. ზოგადად, მის თვისებებს ხშირად მინდა მივაგნო. ქვეცნობიერად…

იდეალურზე მეტი იყო ბევრად.

ამას ალბათ სულიერი კავშირი ჰქმნიდა და ადამიანური მსგავსება აძლიერებდა. მაგრამ მგონია, მისნაირი მხოლოდ ერთი თუ განმეორდება ცხოვრებაში. ვინ იცის, რამხელა გზის გავლა დასჭირდა ამდენის შესაძენად, ვინ იცის?

შეიძლება გავიცანი ასეთი ადამიანი, მაგრამ ნაბიჯები აკლია …

ყოველ ჯერზე ვპირდები საკუთარ თავს და მას, რომ აღარ ვიტირებ. შესრულება ნაკლებად გამომდის. ოდესმე, როცა მართლა შემიყვარდება, აღარ ვიტირებ … ან ვიტირებ, მაგრამ აღარ

cf891823a46648d2c36f958264ad480a.jpg

მეტკინება. დაჭრილი მგლის ყმუილს არ დაემსგავსება, არც მომაკვდავის აგონიასს ან სიკვდილმისჯილის აპათიას. ახალმოსული თოვლივით სპეტაკი გახდება ასეთი ცრემლი.

მარილის მწარე გემო აღარ დაედება.

ხშირად ვბრაზდები, ვიბოღმები მთელ სამყაროზე — ეგოისტურად მიპყრობს ფიქრები «რატომ მე»? განა სხვას ვუსურვებ უბედურებას. უბრალოდ, დავკარგე ის, ყველაზე მძიმე ფიქრშიც რომ ვერ წარმოვიდგენდი დაკარგვას. თან სამუდამოდ. თან მოულოდნელად.

მძულს, როცა ვეცოდები; როცა ვებრალები; როცა მიყურებენ, თითქოს ბევრი რამ დამაკლდა;

არაფერიც!

მე მაქვს იმაზე მეტი, ვიდრე კაცობრიობის უდიდეს ნაწილს. მართალია, განსაკუთრებულ მომენტებში ვგრძნობ და კიდევ უფრო საოცარ ვითარებაში ვაღიარებ ხოლმე, მაგრამ ვიცი, რომ ასეა და მორჩა … ამიტომ სევდანარევი საუბრები არ მჭირდება. ამას თვითონაც ვართმევ კარგად თავს. შემიძლია, ადვილად ავუჩუყო ადამიანს გული … ადრე შეუგნებლად გამომდიოდა. ახლა არც ვცდილობ. თვალების დახრა მირჩევნია.

ზოგადად, არ მიყვარს მზერის გასწორება. ადვილად წასაკითხ წიგნად ვიქცევი ხოლმე მოძალებული ემოციების ბობოქარ ზღვაში… მერე მხურვალე ცრემლები კიდევ მეტს იტყვიან, გონება კი არ გაცივდება …

ამიტომ შორეულ ჰორიზონტებში იმედების ძებნა და მკაცრი გამომეტყველების მიღება მირჩევნია. ეს ბევრად ადვილია. იმაზე ადვილიც კი, ვიდრე თავად მეგონა.

მერე დგება კვლავ ის მომენტები, როცა ძლიერი და დამოუკიდებელი უნდა გავხდე ყველაფრის მიუხედავად. შეიძლება ძალიან მეშინია, ვნერვიულობ, გული მიმდის და ცუდად ვარ … მაგრამ არაა აუცილებელი ამის ჩვენება. დრომ მასწავლა. გარემოებამაც.

არამარტო სიყვარულს უნდა მალვა …

შუაღამე სავსეა მოგონილი მისტიურობით, ჩემი თავი კი — განმეორებადი, გაცვეთილი ფიქრებით. კვლავ მასზე. შენობით მხოლოდ საკუთარ გონებაში ველაპარაკები…

სასაფლაოზე არასდროს მხვდება უამინდობა. ზოგჯერ მყუდროება ირღვევა მხოლოდ. ცოცხლებმა არ იციან პირადი სივრცის პატივისცემა, გარდაცვლილებისაც კი. ამიტომ მინდა, ათასი კედელი აღვმართო და არავინ შევუშვა. მოვიტანო ოდენ თეთრი ყვავილები, შეურყვნელი, ნატიფი… მარტო თეთრ ტიტებს ვერ ამოვიტან ვერასდროს.

ისე მინდა, საკუთარ ქორწილში მეკავოს. იქ, სადაც ის ვერ იქნება, მაგრამ ყველაზე ძლიერად მაშინ ვიგრძნობ ჩემ ზურგს უკან მის დგომას …

რაღაცეები არ შემიძლია უბრალოდ;

წამიერად მზერა უკან ასვეტებულ აკლდამაზე ჩერდება, სადაც ადამიანი უღონოდ ებღაუჭება რგოლს, ალბათ კარისას, მისი დროის ქვიშა კი ჩამოწურულია. კარი არასდროს გაიღება. ეს ცხოვრება არაფერია …

წამები წამებს სდევენ, იკვრებიან წუთებში, საათებში, დღეებში მაშინ, როდესაც თითოეული მომენტი დასაფასებელია. არავინ იცის, როდის ამოტრიალდება დროის საათი; როდის შეწყდება წამების ბრუნვა და საწყის წერტილს დაუბრუნდება;

მიწა ხარ და მიწად იქცევი ბოლოს.

უღონოდ გაწვდილი ხელი უკვე ვერაფერს დაგიბრუნებს…

ცარიელი გულითა და მშვიდი გონებით ჩამოვდივარ უკან; თითქოს არაფერი ყოფილა; და უნებურად — სწრაფად მობრუნებას ვნატრობ. აქ მაინც. ასე მაინც. სიზმრები აღარაა საკმარისი. არც მოგონებები, არც ფოტოები, არც ნივთები. წარმოდგენა ისევ წარსულს ხატავს.

მის გარეშე ცხოვრება უნდა ვისწავლო!

რამდენი «უნდა»-ა ამ ცხოვრებაში …

დაღლას დასვენება მოსდევს. გათენდება ახალი დღე — ეს რაღაცას ნიშნავს.

He was my personal Jesus.

ამ ტკივილთან ცხოვრებას ვისწავლი, უპირველესად, მას ვპირდები !

ღამე კი ჩვეულებისამებრ ბაბუაწვერების ღვინოს მოვწრუპავ და ჯონი ქეშის მუსიკით ავაწიოკებ მეზობლებს.  ჯერ ადრეა ღუზის ჩაშვება …

0u105ed81b-d54922e0-574fd26f.jpg

https://www.youtube.com/watch?v=qpYW3qng78E

Избранное
Рубрика: უნცაური

Personal Sunshine

კაცობრიობის ისტორია განთიადიდან იწყება. იყო წყვდიადი და გაჩნდა სინათლე. ამიტომ დაუჩოქა ადამიანმა მზეს. მან გეზი მისცა, დაანახა უფრო მეტი, გამოუჩინა უფრო კარგად, გაუძღვა იქ, სადაც ღამით ვერ მიდიოდა. ერთგვარი მფარველი გახდა. ამიტომ უყვარს კაცს მზე. ძილის წინ წამით მაინც გაიფიქრებს, რომ შეიძლება ხვალ მზე ვეღარ იხილოს. როგორი სამწუხაროა და როგორი ჩვეული, ამბავია,  ჩვეულებრივიც კი. დიახ, ასე ვხედავ მე წარსულს და ამ დროს უეცრად ამოტივტივდება …

zcworuc3oho

რასთან ასოცირდება თანამედროვე ადამიანისთვის მზე? — ის მხოლოდ სინათლის წყაროდ იქცა? ნაცნობ კოსმიურ სხეულად. მხოლოდ ერთ-ერთ ვარსკვლავად… შეიძლება. მაგრამ —

ჩვენი აზროვნება და ფანტაზია საოცარია — ამიტომ თითოეული ადამიანი ხდება მზე. ყველას გვყავს პერსონალური მზე ან მზეები; მათ გარშემო ვიწყებთ ბრუნვას. ეს სულაც არაა ასეთი ადვილი.

წარმოიდგინეთ — ზედმეტად მიუახლოვდები — დაიწვები; ან საოცარ ორბიტაზე იმოძრავებ; შეიძლება ძალიან გაცივდე, იმდენად, რომ გულის სიმხურვალე ვეღარ არღვევდეს ყინულის ასეთ უდნობ კედლებს… მძიმეა მსგავსი ადამიანების ყურება — ცარიელ ფალშად იქცნენ.

შორს გაქცეული, ადამიანებს მოძულებულიც საშიშია ფრიად. მას ნელ-ნელა ითრევს სიბნელე, ის მატერია, რომელიც ბოროტებაზე საფრთხილოა — გულგრილობა, ნიჰილიზმი, აპათიაც კი. მართალია, თავიდან სწორედ წყვდიადიდან იწყება მეგობრობა.

ეს გაურკვევლობის წყვდიადია. როცა ჯერ არ იცი, ვინაა ეს ადამიანი შენ წინაშე. გეშინია, გწყინს, ლაპარაკობთ, იცინით, ტირით და ნელ-ნელა ხვდებით, რომ მეგობრობთ. უკვე? შეიძლება ყოველდღე სულაც ვერ ნახულობთ, ვერ ისმენთ ხმას, ვერ უყურებთ თვალებში, გულის სიღრმეში კი არის ადგილი, თბილზე თბილი და ნათელზე ნათელი, სადაც მისი მოგონება მუდამ ცოცხლობს. ცხოვრებისეულ რუტინაში ელამუნება ფიქრებით დასერილ გულს და ყავაც აღარაა საჭირო მოსაფხიზებლად. თითქოს გამოიღვიძებ — სამყარო აღიდგენს ფერების სიმკვეთრეს !

E1Q1FyCCFb6129tC5E2CaWvwეს მზეებიც არაა ყოველდღიური წესრიგით აღსავსე. ხშირად ზაფხული შეცვლის შემოდგომას — სითბო აკლდებათ. ზოგჯერ ზამთარიც დადგება — ე.ი. ჩხუბის დროც იყო. მერე მონარნარდება გაზაფხული და ხედავ, მანამდე ცოტა თავადაც მოიკოჭლებდი. ახლა გეცინება, მაშინ სიბრაზისგან ტუჩებს იკვნეტდი. ზაფხული ყველაზე გემრიელია ხოლმე; ყურადღებით, სიცილით, ბედნიერებით, მეგობრობით ავსებული დღეებით აღსავსე.

ალბათ, ამიტომაა მეგობრობა ოჯახის ტოლი. მხოლოდ ფრთხილად — ის ნამდვილი უნდა იყოს ისევე, როგორც ყველაფერი შენ გარშემო; რეალური, სათუთი და ამავდროულად კლდეზე უდრეკი. თორემ ხალხი მუდამ მოდის და მიდის. ერთ მდინარეში ორჯერ ვერ შეხვალ — სწორედ ეს მდინარეა ჩვენი ცხოვრება.

იშვიათად ვფიქრობ ჩემს მეგობრებსა და მეგობრობაზე — რაღაცნაირად თავისთავად მოდის ყველაფერი. უბრალოდ ცოტა უფრო მეტად დაკვირვებული მზე ვარ. აი, სულ ოდნავ.

მაგრამ ერთი რამ ვიცი ძალიან ნათლად —

ერთი სიტყვა, ერთი გამოხედვა, ერთი ღიმილი, რომელიც მახვედრებს — ვიღაცის მზე ვარ, მქმნის ნამდვილ ადამიანად. ყოველ ჯერზე — ახლიდან. ყოველ ჯერზე — თავიდან. მე ვხდები თავის-უფალი. სულ ცოტა ხნით მაინც …

 

https://www.youtube.com/watch?v=SUYI7kIR0S4

If there’s one guy, just one guy —
Who’d lay down his life for you and die,
It’s hard to say it,
I hate to say it, but it’s probably — me … 💛
Избранное
Рубрика: Без рубрики

გოგონა ცივი ხელებით

ზამთარში სულ, აი სულ მცივა. ვძაგძაგებ და ვაცემინებ. ხელებიც მეყინება. საშინლად. ვერ ვგრძნობ ხოლმე და ვისრესს მუდმივად. სხვა ვერ გამითბობს, ვერ. სამაგიეროდ გული მაქვს ცხელზე ცხელი. ხშირად ისეთი მხურვალეა, თითებსაც თუთქავს და გონებასაც. ზოგჯერ შავია, ზოგჯერ ვარდივით წითელი, მზესავით გამათბობელი ან დარდივით მინავლებული. გააჩნია, მე რას ვგრძნობ. გააჩნია, ვინ ვარ იმ მომენტში, იმ ადგილას და იმ ადამიანებთან ერთად. ასეა ეს.

ასე მგონია, როცა გაბრაზებული, განაწყენებული ან გაღიზიანებული ხარ, ცუდად უნდა იფიქრო. როცა საკუთარ თავს აკავებ, ღრმავდება ის ნაღველი, იდგამს ფესვებს და მეტასტაზებივით ედება სულის ყველა კუნჭულს. სცადე, გამოუშვი — ღვარცოფივით წალეკავს ყველანაირ აზრს, ფიქრს, ემოციას. ცოტა ხნით შეიკავებ სუნთქვას და მერე უკვე სუფთა, კამკამა ჰაერს ჩაისუნთქავ. ამოყვინთავ და გამჭვირვალე ცას დაინახავ ზემოთ. ასეთი მიუწვდომელი უკვე ძალიან ახლო ხდება. დემონს ნელ-ნელა უქრება რქები, ჩლიქები ისევ ტერფებად იქცევა, სხეულს ბალანი გასცვივდება და დაღრეჭილი ეშვება ნაზ, მინავლებულ ღიმილად იქცევა. დარდი იქროლებს მზერის ნაპერწკლებში, მხოლოდ მცირედი სიშავე დარჩება მარცხნივ. ის არ ჩანს ტანსაცმლის ქვეშ, მაგრამ ხშირად ყინავს გულს. დიდობის შენაძენია, სამწუხაროდ.

მუშტისხელა სიბნელე ყველა ადამიანში არსებობს. არ გათეთრდება ყორანი, რაც უნდა ხეხო ქვიშითაო … მთავარია გული და გრძნობები გაუთეთრდეს. მაგრამ ცუდის გამოშვებამაც ვნება იცის — თავი გეცოდება, სხვისი გშურდება, ღვარძლი გეძალება. საშიშია გიურზასავით — ჩასაფრებული, შხამით სავსე, უხილავი. როცა დაინახავ, უკვე ბრმა იქნები. ადამიანს გააჩნია, ადამიანს… წელიწადის დროსაც, ადგილსაც და გარემოსაც.

ZslM05dVhhI

ახლა ზამთარია ისევ. მეც, როგორც ყოველთვის, ვერ ვგრძნობ თითებს. ხელთათმანებიც კი არ მშველის. ნაწნავი არ იკვრება ბოლომდე და თმის ღერები მიფარავს აწითლებულ ლოყებს. თვალები უძილობისგან ჩაცვენილია. უძილობისგან განა? … უკვე გულსაც შესცივდა. ჩათბილული შარფი აღარ ათბობს. კომშის საყვარელი კომპოტი თითებს წვავს მხოლოდ. საით წავიდე? ფიფქები წამწამებზე დნება. გაზაფხულამდე ისევ უკიდეგანოდ შორია. სუსხისგან უკვე თვალები მიცრემლიანდება და გაცვეთილ ჩანთაში ცხვირსახოცს ვეძებ. დაღლილი მივეხეტები თოვლში. ეს გზა მიმიყვანს ალბათ … მიმიყვანს? …

ქვიშის საათივით იცლება ჩემი აზრები და მიდიან სადღაც უკიდეგანოდ დიდ სივრცეში, მოგონებები რომ ჰქვია. წუთის წინ აქ ჩემთან იყვნენ, ახლა გაფრინდნენ. უაზროდ ვეჭიდები ზოგს, როდესაც ვიცი, რომ ასე მოქცევა არ შეიძლება. მაგრამ მაინც არ ვნებდები. აქ, საჭირო რომ არ არის. მაცემინებს. სულ გავცივდი. სულ გავნელდი. არ შეიძლება, არა !

ცხელი ყავა უნდა მოვიდუღო და იქნებ იქაურ ორთქლში დავინახო მომავლის ნასახი… მეშინია და თან მაინტერესებს.

ეჰ… ახლა ერთი ამოოხვრაც საკმარისია.

წინ მთელი ზამთარია …

Рубрика: Без рубрики

simple song

რთული და ძალიან სასიამოვნოა ბევრი თავისუფალი დროის ქონა.

https://www.youtube.com/watch?v=eH2YWcj_EiI

როცა შეგიძლია შუადღემდე იძინო …

როცა არსად არ გეჩქარება …

როცა არ ფიქრობ,  თუ ხვალ რომელ საათზე უნდა გაიღვიძო …

მაგრამ ამავდროულად დამღლელი ხდება — ვინაიდან ისეთი ადამიანი ხარ, ახალი ჰობი მალ-მალე რომ ბეზრდება.

One true passion is Art — of which I never get bored …

წერა ხომ ხელოვნების ნაწილია, ხოდა მეც ვწერ — ვცდილობ, არა-ხელოვნურად;

ბევრმა თავისუფალმა დრომ ფიქრების მოზღვავება იცის. აქამდე თუ აკვარიუმში ჩაგეტეოდა, ახლა ჰორიზონტს სწვდებიან …

ხომ თავისთავად მომაჯადოვებელია თოვლი, ღამე კი უფრო მეტ მისტიურობასა და სითბოებას იძენს ; დაუსრულებლად შემიძლია ვუცქირო, თუ როგორ ცვივა ფიფქები;  სამყარო აგრძელებს თავის ციკლს ჩვენ გარეშე და ეს ასეთი ნორმალურია.

გახსენდება ბავშვობისდროინდელი სიმღერები, რომლებსაც ახლა დიდი სიხარულით, მცირე სევდით უსმენ ; დაუღალავად შეგიძლია უყურო ახალ ფილმებს ; წიგნების კითხვა აღარ არის დამოკიდებული დროის სირბილზე ;

რაღაც ძველ ინდურ მანტრას ჰგავს ეს არარეალურობის შეგრძნება.

ალბათ, ბავშვობაში ყველას გვიოცნებია, რომ საყვარელი წიგნის პერსონაჟები გავმხდარიყავით, ახალი თუ ორიგინალური. მაგრამ მსგავსი სიუჟეტი ნაკლებად წარმოგვედგინა ვინმეს. ფანტასტიკის ჟანრს სცილდება უკვე სტივენ კინგი.

მუსიკა დაუღალავად ისმის მთელი დღე.

სახლში ხვდები, კომფორტს რამხელა სიამოვნება მოაქვს — თბილი, ღუნღულა წინდები, ფართხუნა პიჟამო, გაწეწეილი თმა და უმაკიაჟო სახე.

სახლში ხდები ყველაზე ნამდვილი — საკუთარ თავთან —

მერე რა, რომ ფიქრები ახლა უფრო გაწუხებენ და არ გასვენებენ.

სახლში მეტი დრო რჩება დაღლილობისთვის …

სახლში შეგიძლია დიდხანს გამოაღო კარი, გახვიდე აივანზე და დაუსრულებლად უყურო ცას, ღრუბლებს, მზეს, მთვარეს თუ ვარსკვლავებს —

იშვიათად თოვლით ტკბობის ბედნიერებად გვეღირსება თბილისში.

ასე ადვილია თბილ პლედში გახვევა და დაძინება — როცა არანაირი პასუხისმგებლობა არ გახრჩობს. თან სახლში ხარ.

სახლში ყოველთვის განსხვავებული სუნია — უფრო მშობლიური.

მაინც სად არის სახლი? ვინ არის? რა არის? მატერიალურია კი?

They say home is where the heart is
but my heart is wild and free
So am I homeless
Or just heartless?
Did I start this?
Did it start me?

სახლის კარებს მიღმა სულ სხვანაირია სამყარო — ბევრად უფრო უცნობი, რაც არ უნდა ხდებოდეს …

So many winding roads
So many miles to go
and oh…

TorP8umO8s0

გაქცევას ყოველთვის არ აქვს აზრი. არც დარჩენაა მუდამ გამოსავალი.

ისეთი უცნაური გახდა სახლში ყოფნა — მუდმივი არდადეგების შეგრძნება —

ასე არ მთავრდებოდა ხოლმე ბავშვობაში აგვისტო …

იმედია, მალე მოვა ნამდვილი გაზაფხული.

ეს პერიოდი კი მაინც რაღაცნაირად მომენატრება

არ ვგრძნობ, რომ ვინმეს ნაკლებად ვუყვარვარ.

არ ვგრძნობ, რომ ვინმესთან ერთად მარტო ვარ.

არ ვგრძნობ, რომ ჩემი გრძნობები უპასუხო რჩება.

არ ვგრძნობ, რომ ვინმე ვერ მამჩნევს.

არ ვგრძნობ, რომ ჩემი ემოციები ზედმეტია.

უბრალოდ ზედმეტს არ ვგრძნობ

https://www.youtube.com/watch?v=Fkxcb1BeJe0

AuEnDoX-w-A

Рубрика: მოკლედ - ჩემი რეცენზიები :)

Everybody’s gotta live

https://www.youtube.com/watch?v=J43Z9XKj4DA

მსოფლიოში საყოველთაო კარანტინია, არც თუ ისე მარტივი მდგომარეობაა და თვითიზოლაციასაც აღმოაჩნდა რაღაც პლიუსები. კერძოდ, სანამ უნივერსიტეტი დაიწყებოდეს, უამრავი დროა წიგნების, ფილმების, სერიალების ასათვისებლად. თუ, რა თქმა უნდა, საკუთარი ხელებით არ გვინდა რამის შექმნა …

მოკლედ — ნელ-ნელა მიდის ჩემი კინემატოგრაფიასთან ასიმილაციის პროცესი — გაჭიანურებულად, დიდხნიანი პაუზებითა და ბევრი ფიქრით. თუმცა, არსებობს ის შედევრები, რომლებიც ღრმად ილექებიან ცხოვრებაში.

ოდესმე თუ გიფიქრიათ, რამდენად ადვილია ბაჭიას მოკვლა, თუკი დაიჭერ?

Spoilers alert … !

jojo h

იმ ეპოქაში, როდესაც ომმა კლასიკური სახე შეიცვალა და ბევრად უფრო ვერაგი გახდა, ჩვენ მისი რეალისტურობის შეგრძნება დავკარგეთ. წარსული, ჩავლილი კოშმარების კი ბევრად უფრო გვეშინია. თუნდაც, მსოფლიო ომები … დღემდე იწერება წიგნები, იღებენ ფილმებს, დგამენ სპექტაკლებს. ბევრისთვის ეს თემა უკვე ლამის მოსაბეზრებელი გახდა და მხოლოდ აფასებენ, როგორც ხელოვნების ნიმუშს.

ამიტომ Jojo Rabbit ერთ-ერთი ყველაზე გამორჩეული ფილმია, რომელიც კი ოდესმე მინახავს.

ჩვენ ადვილად ვივიწყებთ, რომ ოდესღაც თავადაც ვიყავით ბავშვები — საკუთარი ოცნებებით, პაწაწინა მიზნებით, იდეალებით, ვარდისფერი სათვალეებით ცხვირზე…

მერე უცებ ვიზრდებით და მხოლოდ საუკუნეში ერთხელ თუ დავაკვირდებით სარკეში საკუთარ გამოსახულებს. შემდეგ კი —

ჩააცქერდები თვალებში, ისიც მზერას მზერაში გიყრის. წამი წამში, გუგა გუგაში… დაეჭვდები… მზად ხარ, სარკეში შეძვრე, ისე ცნობ მასში რაღაც საოცრად ნაცნობს. უცებ გაიღიმებს და… ბაააჰ! იფეთქებს ფეიერვერკი! ღმერთო ჩემო, ეს ხომ მე ვარ! აი, მაშინ, N წლის წინ — მე… და დაფიქრები? კარგია, დიდი რომ ხარ? სრულიად არა, მემგონი… გახსოვს, რომ ამბობდი, გავიზრდები და უფროსებს არ დავემსგავსები, სხვანაირი ვიქნები? გახსოვს? — სევდანარევად იცინის ის პატარა დიდი სარკეში.

ამიტომ ადვილია პატარა იოიოს განკითხვა. ის ხომ ნაცისტია, გიჟდება ფიურერზე და წარმოსახვით მეგობრადაც სწორედ ის აირჩია; ბიჭუნა იჯერებს ყველაფერს, რასაც HJ-ში ეუბნებიან, ცდილობს, გახდეს საუკეთესო და ოცნებობს პირველი ფიგურის პირადი მცველი გახდეს.  ამ დროს კი ბაც … !

კურდღლის მოკვლა არ შეუძლია ! ამის გამო შეარქმევენ ბაჭიას — სისუსტის, მშიშრობის ნიშანი.

ამ დროს როგორი სწრაფი და მოხერხებულია კურდღელი!

ამას მოჰყვება შემთხვევითი აფეთქება და შრამები, შრამები ყველგან, ხანგრძლივი რეაბილიტაცია და გამოუსადეგრობა პარტიისთვის.

როგორი ადვილია, ხელი ჰკრა ადამიანს, რომელიც ყველას არ ჰგავს.

იოიო ინდივიდია, უბრალოდ თავიდან ვერ აცნობიერებს.

თვითონ ბიჭუნას ოჯახიც როგორი საინტერესოა. ფრონტიდან გაქცეული მამა — ის დეზერტირი არაა, უბრალოდ ბოროტების მხარეს ბრძოლამ დაღალა. დედა — ჩუმად შეიფარებს პატარა ებრაელ გოგონას. და — ის გარდაიცვალა, თუმცა ზუსტად იმ ებრაელ გოგონას ემეგობრებოდა. დაკვირვების მერე სჩანს, რომ ეს უკვე იმ პერიოდში ხდებოდა, როცა იდეოლოგიური პროპაგანდა მძლავრობდა გერმანიაში. და როგორია იოიო?

უსაყვარლესი მეგობრები არიან იოიო და იოკი — მთელი ფილმის განმავლობაში მათი კადრები გულისამაჩუყებელია; შეუძლებელია, სითბოთი არ აივსო ❤

JOJO ROSIE

როზი ქალური დახვეწილობისა და დედობრივი სიძლიერის ეტალონია — გარდასახვის ოსტატი, ნამდვილი პატრიოტი, საკუთარი ტრაგიკული ისტორიით … ბოლოს იოიომ ისწავლა თასმების შეკვრა …

ფილმის მთავარი ხაზი მაინც იოიოსა და ელზას ურთიერთობას ეთმობა — ნაცისტი გერმანელი ბიჭუნა და მამაცი ებრაელი გოგო. თითქოს მათ ერთმანეთი სძულთ, იბრძვიან, ოინებს აწყობენ, მაგრამ ჯერაც ბავშვები არიან, ბავშვები, რომლებსაც თამაში, ცელქობა, ბედნიერება — ბავშვობა — არ დასცალდათ…

ბავშვთა ოცნებები ხშირად მათ ნახატებში იკვეთება, ამიტომ აცადეთ «ჯღაბნა».

იოიოს სიყვარულის არ სჯერა: დასცინის დედას, იჯღანება, როგორც პატარა ბავშვს სჩვევია ხოლმე. ცდილობს, მამა ჩაანაცვლოს და საკუთარ მხრებზე იტვირთოს უდიდესი პასუხისმგებლობა. გარშემო მყოფებიც ამისკენ უბიძგებენ, როზის კი არ უჯერებს. მაგრამ დგება ის გარდამტეხი მომენტი, როცა ყველაფერი იცვლება …

მიყვარს წერილების ეპიზოდები — როდესაც ბავშვები გაუზრებლად ცდილობენ, ერთმანეთს დაეხმარონ და აუხდენელ ოცნებებს იჯერებენ, რათა იმედი შეინარჩუნონ.

ყოველდღე ვკითხულობთ ცხელ წერტილებში მიმდინარე მოვლენების შესახებ, თუმცა ვერც წარმოგვიდგენია, ეს ჩვენს ქვეყანაშიც შეიძლება მოხდეს. თითქოს ადვილად დაივიწყა და სადღაც მიჩქმალა გონებამ 2008 წელი …

იოიო ბევრ რამეს გვახსენებს.

ალბათ, ყველაზე მეტად განვითარების საჭიროებას, აუცილებლობას. რომ არ უნდა ენდო არაფერს ბრმად, რომ კარგად უნდა გაახილო თვალი მაშინაც კი, რომ მათ დახუჭვას ცდილობენ, რომ უნდა დააფასო ადამიანობა, რომ უნდა გიყვარდეს და უნდა უყვარდე … ეს ვალდებულება არაა, ეს მხოლოდ ცხოვრებისეული გამოცდილებაა.

და, რაც მთავარია, უნდა იცხოვრო. მაშინ წარმოსახვას მხოლოდ ჯადოსნურობის ელფერი დაჰკრავს, ის რჩება ისეთი, როგორიც ბავშვობაში იყო…

იმდენი საოცარი მომენტია ფილმში, ძნელია, ერთხელ ნახვის შემდეგ ყველა დეტალი გამოიჭირო. ალბათ, რამდენიმე განსაზღვრულ ასაკში უნდა უყურო. აი, როგორც გურამ დოჩანაშვილის «სამოსელი პირველის» ან კ. ს. ლიუსის «ნარნიის ქრონიკების» გადაკითხვაა საჭირო გარკვეულ ასაკში, განსაკუთრებით, «უფროსობისას».

jojo captain

მე ფრიად შემიყვარდა კაპიტანი კლენცენდორფი: ექსცენტრიული, მოჩვენებითად უემოციო და ეგოისტური, რეალურად კი ღრმა სულის ადამიანი. ისიც ინდივიდია, ბრბოს ნიღაბს ამოფარებული. რაღაცით თითქოს სევერუს სნეიპს ჰგავს, უბრალოდ უფრო ინდიფერენტულია. აკრძალული სიყვარული კი უფრო ტკბილია, მაგრამ ბევრად უფრო საშიში.

და მაინც როგორია ეს ცხოვრება გასაჭირის გარეშე? რა ხდება, როცა დალაგებული სამყარო გენგრევა თავზე? როგორ უნდა გაუმკლავდე საკუთარ დემონებს? —

ბავშვები პასუხს არ უნდა აგებდნენ დიდების დანაშაულის გამო …

შეიძლება, JoJo Rabbit-მა ბევრ კითხვას კი არ გასცეს პასუხი, არამედ პირიქით — ახალი შეკითხვები დაბადოს. შეიძლება გვაცინოს და გვატიროს, გვიყვარდეს და გვძულდეს,

მაგრამ —

ეს ერთ-ერთი საუკეთესო ფილმია, რომელიც ოდესმე მინახავს .

jojo and elsa

 

 

 

 

 

 

P.S. არც ობიექტურობას ვწამებ თავს, არც ფილმის კრიტიკოსის როლს ვირგებ, არც ორიგინალურობაზე მაქვს პრეტენზია. 🙂

P.S.S. ერთი ფილმი გამახსენდა, რუსული — В бой идут одни старики .

 

 

Рубрика: Без рубрики

გამოფენა მეგობრის ბინაში

უცებ წარმოვიდგენ, როგორ ვზივარ ძველისძველი ხის სკამზე ფართო აუდიტორიის წინაშე (ისინი ყველა ჩემი ნაცნობები, ამხანაგები თუ მეგობრები არიან ) და ხმამაღლა ვიწყებ კითხვას ფურცლიდან, ჩემი ხელნაწერით ავსებული ფურცლიდან — ხმამაღლა ისმის მიკროფონში (უახლოესებსა და უძვირფასესებს უკვე წინასწარ უგრძვნიათ ყველაფერი) : «ავთო ვარაზს უთქვამს, რომ ნიკალას გენია მის უბრალოებაშია, რომ მასთან არ არის ის — ზედმეტი. დიდი ხანი მე არ მესმოდა მისი. მახსოვს, პირველად როგორ ვუყურე ფილმს , «ფიროსმანს». ალბათ მაშინ დაიბადა გულში კინემატოგრაფიის სიყვარული. იშვიათია, ადე გაეცოცხლებინოს სრულიად სხვა ადამიანს ერთი საუკუნით ადრე მცხოვრები ხელოვანის სული. არსებობს კავშირი საუკუნეებსა თუ ეპოქებს მიღმა. ახლახანს წავიკითხე ავთო ვარაზის ჩანაწერები, თუ როგორ ცდილობდა გიორგი შენგელაიას ჩანაფიქრის ხორცშესხმას. ამავდროულად, უმთავრესი არ დავიწყებია — ხასიათი. როგორ პათეტიკურად ჟღერს ეს სიტყვები და როგორი რთული განსახორციელებელია … ხშირად ხდება ( კინემატოგრაფის უცნაური ცრურწმენაა ეს ) , რომ მთავარი როლის შემსრულებელი თითქოს იზიარებს პერსონაჟის ბედს. ამიტომაა იშვიათი ტრაგიზმით აღსავსე ფილმი «ფიროსმანი». ნიკალა, ოჰ ეს ნიკალა — მესმის მე19 საუკუნის გამოძახილი . არაერთხელ ნანახი ნახატების თავიდან დათვალიერება არ მბეზრდება. უცებ ამიჩქარდება გული და მსურს, ხვალ მუზეუმის გახსნისას უკვე კარებთან ვიყო ატუზული და სრულ სიჩუმეში, მარტოობასა და სიმყუდროვეში ვათვალიერო ნიკალა… »

დღემდე ვერ ვიგებ, როგორ შეიძლება შეერწყას ადამიანში უკიდურესად ამაღლებული და ზნედაცემული გრძნობები. მეც ხომ ადამიანი ვარ …

დაღლილი, გაბრუებული და გათიშული ვწევარ შუაღამისას და ვერ ვხუჭავ თვალებს. ცრემლები მდის გაუაზრებლად მაშინ, როცა თვითონაც არ მესმის, თუ რატომ მეტირება. ალბათ, ერთი უკიდურესობიდან მეორეში ვვარდები.

ადამიანის ემოციები და, ზოგადად, სიცოცხლე მოსაფრთხილებელია და დასაფასებელია. ვბრაზდები, როცა გლოვის ღირსად არ მიიჩნევენ მოხუც ადამიანს. დიახ, აცადეთ გლოვა! აცადეთ საყვარელი ადამიანის სიცოცხლის, სითბოს, სიყვარულის დაკარგვა! ჩვენთვის ხომ არასდროს არაფერი არ არის საკმარისი…

ეცადეთ, დაუკვირდეთ გარშემომყოფთა გრძნობებს. ისინი ხშირად მცირე ჟესტებში, ქცევებში, ფალშდაკრულ ღიმილებში გამოიხატებიან. თუ არ დაეხმარებით, ეცადეთ, არ ავნოთ მაინც…

ეცადეთ, ეცადეთ, ეცადეთ …

ნუ შეარცხვენთ ნურავის გრძნობების გამოხატვის გამო — დიდი ტკივილი და განსაკუთრებით, დიდი სიხარული ერთ ადამიანს ვერ იტევს ხოლმე. მაგრად ჩასჭიდეთ ხელი, ხმას კი ნუ გასცემთ. ამ დროს თანადგომა არის ღვთისგან ბოძებული ნიჭი. ხშირად ზუსტად უახლოეს ადამიანებს არ გააჩნიათ ის საჭირო დროს, საჭირო მომენტში …

რთულია — როცა ყველაზე მცოდნეს სმენა აქვს წართმეული.

ბევრი რამ არის რთული. აღმოსავლური სიბრძნეა — ჩვენ ბევრად უფრო ბედნიერნი (ნაკლებად მარტოსულნი) ვიქნებოდით, თუკი ერთურთის ნაკლებს მეტად შემწყნარებლურად შევხედავდით …

ამ ფრაზის განსჯა თქვენთვის მომინდვია. საკუთარი დასკვნები დიდი ხანია, რაც გავაკეთე.

ყველაზე მარტოსულია ადამიანი საკუთარ შუაღამის ფიქრებთან, როდესაც სამყაროსა და, უმთავრესად, თავისი ეგოიზმის სიმძიმეს იტვირთავს შიშველ მხრებზე. არსებობენ ისინი, რომელთა დარდი ზედმეტად დიდია მათთვის. ნეტავ, შეეძლოთ ამ ცხოვრების გართობად აღქმა — მათთვის ბავშვობიდანვე ტვირთია იგი, გააზრებულად თუ გაუაზრებლად. სტრიქონებს მიღმა კითხვის ნიჭი დიდი საჩუქარია და საშინელი სასჯელი.

მეტად მტკივნეულია გარდასულ დღეთა მოგონებათა შედარება დასახიჩრებულ რეალობასთან, როცა შენი ბრალეულობა მცირედია და ბრძოლას არ თვლი წაგებულად …

ვიცი, რომ ეს ნაწერია ჩემსავით დაულაგებელი და სევდიანია.

ხშირად ძლიერ ღიმილს მიღმა მწარე მოთქმა იმალება.

ხშირად ეცადეთ, სხვისი თვალით შეხედოთ სამყაროს.

ხშირად დაარწმუნეთ თავი, რომ საკუთარი «მე»-ს დაკარგვა არაფრად არ ღირს.

ხშირად იყავით რეალურნი.

ხშირად იყავით ადამიანნი!

შიშის, იმედგაცრუების, შეცდომის გარეშე ცხოვრების მშვენიერებას ვერ დააფასებს ადამიანი — გახსოვდეთ ! …

ეძღვნება გიორგი შენგელაიას ხსოვნას, ავთო ვარაზის მოგონებასა და მომავლის განუჭვრეტელ იმედს.

https://youtu.be/x_YgtT4KePg

Рубрика: უნცაური, { უცნობი }

ღვინის ეფექტი

დიდი ხანია, რაც აქ არ შემომიხედავს.

თითქოს წლები მაშორებს ჩემსავე ბოლო ჩანაწერებს. ზედმეტად უცნაური გრძნობაა…

ხშირად გამჩენია სურვილი, დამეწერა, გადმომეტანა ვირტუალურ სამყაროში ის, რაც რეალურად მაწუხებდა. მაგრამ ეს უკვე ითქვა — ჩემს მიერ. სხვადასხვა ფორმით, სხვადასხვა სიტყვებით, სხვადასხვა მუსიკით. ისევ შეიკრა წრე.

ისე კბენს იორმუგანდი საკუთარ კუდს. უძლეველი გველეშაპი ბობოქრობს ოკეანის ფსკერზე და ერთხელაც ამოვარდება სამყაროს გასანადგურებლად … თან ამოიყოლებს მილენიალთა სიბნელეს. ასეთი თეთრი არასდროს ყოფილა სიბნელე.

კვლავ ვგრძნობ, რომ რადიოს ტალღებს მიღმა ვარ. არსებობს ერთი უცნაური ვეშაპი, რომელიც ისეთ ტონალობაში მღერის, სხვა ვეშაპებს მისი ხმა არ ესმით. ის შესაბრალებელია თითქოს, ვინაიდან არ ესმით, მაგრამ როგორი უნიკალურია ავბედითი შემთხვევითობა.

ზოგჯერ მე ვარ ეს ვეშაპი.

ადამიანებს გვიყვარს, გაცნობიერებულად თუ გაუცნობიერებლად, საკუთარი დარდების, ტკივილის, განცდების გადრამატებულება. კი, შეიძლება ერთმა მოვლენამ სამყარო თავზე ჩამოგვაქციოს, მაგრამ წლების სვლასთან ერთად ვხვდებით, თუ რამდენად სასაცილონი ვიყავით წარსულში, ამა თუ იმ ამბავზე რომ ვტიროდით ან ვფიქრობდით უაზროდ ბევრს. თუმცა, ზუსტად ასე გროვდება გამოცდილება. ასე იწერება ცხოვრება — სამწუხაროდაც და საბედნიეროდაც …

შეიძლება იჯდე ნამდვილად ახლობელი და საყვარელი ადამიანების გარემოცვაში და მაინც მარტოსულად გრძნობდე თავს. იმიტომ, რომ …

შენი სული სრულიად სხვა დროიდან არის მოსული ამ ეპოქაში.

შენი სული სრულიად სხვა განზომილებებში ზომავს ამ სამყაროს.

შენი სული სრულიად სხვა საგნებში ხედავს ამ ცხოვრების მამოძრავებელ ძალას —

და ეს სრულიად ნორმალურია. ეს არ გხდის შენ ნებისმიერ ადამიანზე უარესს ან უკეთესს, უფრო მეტად ან ნაკლებად გამორჩეულს. ზუსტად ეს გხდის შენ უნიკალურს …

უბრალოდ საკუთარი გამორჩეულობის მიღებას დრო, ადგილი და გარემოება სჭირდება. სასწაულები კი ნამდვილად ხდება წამებში …

სამყარო სავსეა წინააღმდეგობებით და თითქოს ვისწავლე ამ ფაქტის მიღება, მაგრამ ყოველ ჯერზე მწყინს, ვინაიდან პატივს ვცემ სხვას. ერთი საკითხია ცოდნა, მეორე — ხედვა. მას ვერ მოსპობ, იშვიათად შეცვლი. ეს შინაგანი მეობის ისეთი ნაწილია, რომელიც მუდმივად ვითარდება და მიმართულება ერთი აქვს. ის, რომელსაც შენ აძლევ. მხოლოდ შენ დგახარ ფარდის უკან რეალურად.

დამაყენეთ მარტო ჩემი ფარდის უკან და უყურეთ სპექტაკლს ჩემი რეჟისორობით.

მიყვარს კრიტიკოსები — ისინი ვინც ხედავენ, აფასებენ, აღნიშნავენ ღირებულებას და ასწორებენ ხარვეზებს. მათთან დისკუსია ღირებულია, რადგან საკუთარი აზრის სხვისთვის მოხვევა თავის ღირსებაზე დაბლა მდგომი საქციელია. სრული სიამოვნებაა, საათობით ებაასო ასეთ პიროვნებას. შემდეგ ყოველთვის გრძნობ, რომ ოდნავ უკეთესი გახდები, ვიდრე იყავი … დრო სჭირდება ასეთად ჩამოყალიბებას. დრო, რომელიც შეიძლება არასდროს გავიდეს — მე კი ახლა მწყინს … ზოგჯერ ბავშვურობა სრულიად განუზომლად მიტევს ან ზედმეტად ზრდასრულად ვგრძნობ თავს …

იმდენად, რომ ფილმში სასიყვარულო ისტორიისთვის თვალყურის მიდევნება პირად ცხოვრებაში ჩარევა მგონია. არადა როგორი სილამაზეა, როგორი სიმარტივეა ასეთ სირთულესა და ადამიანური გრძნობების ჩახლართულობაში…

Hiroshima, you have become mon amour 🌹

“Oh, how good it is to be with someone, sometimes.”

Sometimes it brings only thoughts, full of sorrow …

სიყვარულის გარშემო ტრიალებს ცხოვრების ბედნიერებაც და უბედურებაც.

b178bb37060e8eaba0019a8d21608c32

იშვიათია ასეთი ჯადოსნურობითა და ცხოვრებისეული რთული სიმარტივით იყოს აღსავსე ფილმი.

ალბათ, კიდევ მრავალჯერ ვუყურებ თავიდან.

სიცოცხლე ყოველდღე თავიდან იწყება.

ზოგჯერ შანსი ერთადერთხელ გვეძლევა.

ცხოვრება სამართლიანია იმის გამო, რომ უსამართლოა ყველას მიმართ —

ან რაღაც მსგავსი.

დიდი ხანია, სათქმელი არავისთვის გამიზიარებია.

ახლა კვლავ მივაგენი ჩემს ნიშას და მყუდროდ მოვკალათდი ჩემს ნიჟარაში.

ძილის დროა და სრულად არ მეძინება.

წაკითხვას არავის ვთხოვ.

ზოგჯერ უნდა ვეცადოთ, ხაზებს მიღმა ამოვიკითხოთ…

ჟალუზი უცბათ არ გახსნათ — დაბრმავდებით;

თოვლს ველი უიმედოდ. ცივა ❄️

Elle: I have dubious morals, you know.

Lui: What do you call «having dubious morals»?

Elle: Being dubious about other people’s morals.

სიცივის დროს ღვინოს კიდევ უფრო საოცარი ეფექტი აქვს ადამიანზე —

ენის გახსნა რთული საკითხია. სულის სიშიშვლე ამ დროს არც შემარცხვენელია და არც შესაბრალისი, ხშირად უფრო დამაბნეველი და მრავალი კითხვის გამჩენი, რომლებზეც სიფხიზლეში არავინ გიპასუხებს.

ამიტომ ღვინოს ჩემს სულის გასაღებებთან ერთად ვიღებ წამლად 🍷

https://www.youtube.com/watch?v=aCSs8gD6ZXs

 

Рубрика: Без рубрики

And then …

არა მხოლოდ ამ წლის, არამედ დეკადის დასასრულია. როცა ვფიქრობ და ვაჯამებ, უდიდესი დანაკარგები მოიტანეს ორივემ … I still can’t speak about this pain without tears… მაგრამ ვისწავლე, როგორ გავუმკლავდე ამ დარდს, ტკივილს თუ ნაღველს. With or without help of others. აზრს არ ვიცვლი -არის ემოციები, რომლებსაც ვერავინ გაიგებს. თუმცა, მცირედი მცდელობაც, თანადგომა, თანაგრძნობა გაჩვენებს, რამდენად ძვირფასი ხარ სხვისთვის. სწორი სიტყვა არაფერია სწორი საქციელის გარეშე. მაგრამ რეალობა ხომ ასეთი სუბიექტურია…

It was year of experience — I learn, that emotions can be controlled of handled. Трудно сдержать свой необузданный нрав, но да — я смогла. Я справилась … Боль не уходит столь быстро, эмоции не исчезают в один момент, трудно отпускать тех, кто был дорог. Но стоит вспомнить улыбки близких, заслуженные уважение и признательность после длительного и тяжелого труда, когда дорогие люди просто рядом, живые, здлровые и счастливые… Это перекрывает все невзгоды жизни!

ჯადოსნურობითა და სასწაულებითაა აღსავსე სამყარო, გააჩნია როგორ შეხედავ მას ზოგჯერ გტკივა უყურადღებობა, შეუმჩნევლობა, უგრძნობელობა — მაშინ ეცადე შეხედო სხვისი თვალებით სამყაროს.

ერთი რამ, რაც კარგად გავითავისე — შიში ბევრი რამის კარგი მასწავლებელია… თუ გეშინია, უფრო ადვილად აბიჯებ საკუთარ შიშებს, განსაკუთრებით თუ სხვის გამო გეშინია …

არეული გრძნობები მაქვს, როცა ვიხედები უკან და იმდენ დეტალს ვიხსენებ … რამდენჯერ მიტირია და რამდენჯერ მიცინია — მივლია განუზომლად, დაძაბულობისგან თავი, ხოლო ღიმილისგან სახე თუ მუცელი ამტკიებია… მიმოგზაურია და აღმომიჩენია, მომნატრებია და წარსულში დამიტოვებია…

წელს კიდევ უფრო დავუახლოვდი ხელოვნებას — თეატრი, კინო, ოპერა, მწერლობა და პოეზია. როგორ არ აღვნიშნო ბესიკ ხარანაულსა და ზურაბ გურულთან შეხვედრები, სპექტაკლებისგან განცდილი სიამოვნება, კინოფილმებით გამოწვეული თავზარდამცეობა, ოპერით მინიჭებული აღმაფრენა. მხატვრობა არ მბეზრდება არასდროს.

სულ სხვანაირად შევიყვარე კინოხელოვნება — მართალია, მაინც ვერ იკავებს ისეთ ადგილს, როგორსაც მხატვრობა ან თეატრი, ბევრად უფრო საინტერესო გახდა ფილმების ყურება. ტარკოვსკის ეკუთვნის გენიალური ფრაზა, რომ ცხოვრება კი არ საზრდოობს ფილმებით, არამედ პირიქიით.

It’s a tree of life to climb … I felt all the pain and glory … and learned to never look away …

არ შევეხები ქვეყანაში განვითარებულ მოვლენებს… ვინც საჭიროა, იცის ჩემი დამოკიდებულება. გული შემტკივა, მაგრამ მიყვარს ჩემი სამშობლო და ვიბრძოლებ მისი ბედნიერი მომავლისთვის. United we stand, divided we fall!

იმედი მაქვს, ახალ წელს მაინც მოვახერხებ დავასრულო მრავალწერტილების კორიანტელი.

გპირდებით, 2020 წელს 1 დეკემბერს დავდგამ ნაძვის ხეს და ვიქნები ბევრად, ბევრად უკეთესი.

უბრალოდ სიტყვები არ მეყოფა, ჩემს მეგობრებზე რომ ვისაუბრო. ჩემი ჯგუფი, ჩემი ბავშვობის მეგობრები, soulmates and best friends, ჩემნაირი დილეტანტი მწერლები, ისინი, ვისაც არ ვეკონტაქტები, მაგრამ მაინც strong bond მაქვს, დაუსრულებელი საუბრები და ღიმილი …

მიყვარხართ იმისთვის რომ ხართ!

მიუხედავად იმისა, მე ვარ თუ არა …

ვეცდები უფრო მეტად დაგაფასოთ …

ნახვამდის და არა მშვიდობის!

მომავალ შეხვედრამდე ☺💕

წლის ფილმი — Pain & Glory by Pedro Almãdovar

წლის სიმღერა — Let it shine by Salio (it kind of defined my 2019 somehow)

წლის სპექტაკლი — art-ხელოვნება

წლის საუკეთესო ადგილი — მარჯანიშვილის თეატრი

წლის წიგნი — «ცუდი გოგოს ოინები» by Mario Vargas Llosa

Let’s wait for new year’s challenges ✨

https://youtu.be/7vS2r3bZaeM

Рубрика: Без рубрики

მხოლოდ ..

«მე იშვიათად ვსაუბრობ საკუთარ გრძნობებზე.

არ ვიცი, შიშის ბრალია, მორიდების თუ საკუთარი კომპლექსების ; მაგრამ ახლა ვთამამდები —

ვინაიდან არაფერი დარჩა სათქმელი.

მწყინს, როცა მეგობრის ფოტოზე არ ვარ.

მხოლოდ შემდეგ ვიაზრებ, რომ ეს ჩემი ბრალია — მე მომერიდა დადგომა გვერდით …

ნელ-ნელა ინფანტილური ვხდები.

მე ეს არ მომწონს, თუმცა, ერთის მხრივ, ძალიან კარგია, უფრო ჩემთვის.

ვწევარ სქელი, მძიმე საბნის ქვეშ და მაინც ვერ ვთბები. იმდენად დაიღალა სხეული, ბალანსს ვეღარ ჰპოულობს და ხან ძალიან სცხელა, ხან ძალიან სცივა.

სათქმელი არ დარჩა — არსად.

კითხვის თავიც არ არის — იქ, სადაც თავად უნდა იაზროვნო, წარმოიდგინო, განსაჯო და დაასკვნა, გონება აღარ მუშაობს.

ფილმებისთვის დარჩენილია ამოსუნთქვა. კითხვას კი ჩასუნთქვა სჭირდება …

მუსიკის მოსმენა მაჯისცემის მსგავსია — მუდმივი და თანმდევი, უტყუარი ნიშანი იმისა, რომ ცოცხლობ.

ძველი ალბომების თვალიერება იმდენად გულისამაყუჩებელია, ცრემლი აღარ დამრჩა. თვალები ამოშრა და ლოყები დაიკაწრა, მაგრამ შვება მაინც არ მოდის

დედა იმდენად მენატრება, მისი სუნამო დავისხი მაჯაზე და ჩემს გულისფეთქვას შევუსაბამე — შორიდანაც ჩემთან არის.

ის … რა ვქნა, არ ვუშვებ და მენატრება. ახლა ყველაზე მეტად — როცა თავს ვაძლევ საშუალებას, სუსტი ვიყო. ძლიერად ვერასდროს ავსახულვარ საკუთარ აზროვნებაში, რადგან ვერ ვძლებ მის გარეშე. ეს გამხმარი ვარდიც სულ გაშავდა…

აუცილებლად ავიტან ყვავილებს, ფერადს, ნაირნაირს. მეხსიერება ჩვენს ხელშია — არ დაივიწყო.

უკვე არ მადარდებს, როგორ გამოვიყურები და სარკეში ჩახედვის სურვილიც გამიქრა.

დავბერდი და საკუთარი დაბადების დღე არ მაინტერესებს. მსუბუქი შენიშვნები მახსენებს თავს.

რა ხდება, როცა მხოლოდ შავ ფერს ხედავ? …

ერთ დღეს…

რა იქნება ერთ დღეს? მხოლოდ ჩემს ხელშია ის თუ ბედი ჩაერევა «კვლავ»?

შთაგონება სრულიად ამოიწურა და გამოიხურა კარი — ასე მგონია, სამუდამოდ …

ენერგიაც არ შემწევს, რომ გავეკიდო. მიღირს კი?

განა უნდა ჩაებღაუჭო რამეს/ვინმეს ამ ცხოვრებაში? ამ სამყაროში? ამ მომენტში? …

თითქოს რომანტიკული ისტორიების დრო ამოიწურა და სარკაზმული ღიმილი აკერია სიყვარულის ნაშთს, მაგრამ მაინც გჯერა.

ყველაზე დიდი ბედნიერება და ყველაზე დიდი ტკივილია იმედი. მასაც აქვს ვადა და მერე .

ვფიქრობ — დავიმსახურე თუ ბედის გამოცდაა მხოლოდ ისევ და ისევ?

იმდენად ჩავუღრმავდი საკუთარ თავსა და პრობლემებს, რომ სიტუაციის ობიექტური შეფასების უნარი სულ ან საბოლოოდ დავკარგე?

პატარა ნაპერწკალსაც შეუძლია შველა.

მე მყავს მეგობარი და ისინი საკმარისზე მეტია ერთად თუ ცალ-ცალკე …

უსამართლო, უძღები და უმადური — დაუდგომელია ადამიანის ბუნება

მეც ადამიანი ვარ.

ბედნიერების მაძებარი.

მჯერა მაგიური ისტორიების მხოლოდ იმიტომ, რომ მცირედი ბედნიერება მოვიპოვო.

იმდენად მივეჩვიე მარტოობას, «ლომკა» მემართება.

უსამართლობას ვუყურებ და არ ვიცი, რა ვუყო?

რაღაცეებში ვერ ვერკვევი და არც მინდა, როგორმე გავერკვე. ადრე მინდოდა …

იმედგაცრუება აგურებს აწყობს და სახლს იშენებს ჩემს სამყაროში. მე მტკივა, მაგრამ ვერ ვუშვებ ხელს.

როგორია ფიზიკური ტკივილი? დანით ვენების გადასერვა არასდროს ყოფილა ასეთი მიმზიდველი ცოდვილი სულისთვის …

თოვლის სისპეტაკეს თითქოს ყველაფრის განწმენდა შეუძლია.

დავიღალე … და სიგარეტს ვუკიდებ

კვლავ «

უამრავი უსათაურო და უავტორო ფურცელი აღმოვაჩინე ძველი ბიბლიოთეკის დახარისხების მერე. ცხოვრების დეტალები იმდენად დამღლელი იყო, გადაყრას ვაპირებდი. მერე ამ ნაწერებს გადავაწყდი. ფრთხილად დავახარისხე, როგორიც, ჩემი აზრით, სწორი თანმიმდევრობა იქნებოდა და ბებიას წავუღე …

დეკემბრის მშვიდი საღამო იყო —

და ბებია ასეთი არასდროს მინახავს …

«ერთ დღეს… ერთ დღეს,» — თქვა მან — «მე მოგიყვები დიდ ისტორიას» ;

….

მე მისი მოსმენა ვერ მოვასწარი…

https://youtu.be/UpJzbmopQXo

Рубрика: Без рубрики

არაჩვეულებრივად ჩვეულებრივი საღამო🌶

ნოემბერში ხანგრძლივი სითბოს მერე როგორ მეუცხოვება ასეთი სიცივე… სულის შემძვრელი და გამყინავი. სუსხი თითქოს უკარგავს ფერებს ქალაქს, მაგრამ თბილისი არ ჰკარგავს შემოდგომის აბორგებას და ნარისჯისფერ-ყვითელ-წითლად ნათდება. იკვეთება მივიწყებული სილუეტები, ნეონები ცვლიან დინამიკას, მუსიკა იღვრება — ყველა ადამიანის სულში. თითოეულთან — თავისი. მაგიურობა -«ვეფხისტყაოსნის» სიუჟეტზე უფრო ამაღლებულია

გვიან მომეწია შემოდგომისეული მელანქოლია. ჩამალულა ტანსაცმლის ნაკეცებში, ქაღალდის ცხვირსახოცებში, დიდი ხნის უნახავ ნაცნობებსა თუ მეგობრებში და ისე შეწოვილა სისხლში. გულთან უყვარს ჩქარა მისვლა, მერე კი გაშმაგებული სვამს უკანასკნელ წერტილს.

ბაც ! … უცებ აყვირდა საყვირი …

ღამე ისე ბნელა, კვლავ საბნის ქვეშ ვემალები მონსტრებს. არადა ისინი გარეთ არიან, ლამაზ ნიღბებს ამოფარებულნი და მომღიმარნი. უკვე დროა, აღარ მეშინოდეს საბნის ქვეშიდან ფეხის გამოყოფის, სიბნელეში სიარულისა და უბრალოდ თვალის გახელის. ყველაფერი მხოლოდ ფანტაზიის ნაყოფია. მაგრამ საბანქვეშ მკლავებამოფარებულს მავიწყდება სამყაროს ამაოება. მე ვარ, უბრალოდ — ვარ.

თოჯინა ყველაზე ერთგული მეგობარია…

უკვე ისე მეხუთება სული, ხმის ამოღებაც აღარ შემიძლია. ჩაგუბებულ ფილტვებს ვუსმენ, თითებს შორეული ვარსკვლავებისკენ ვიწვდენ და ყველანაირად თბილს სექტემბერს ვიხსენებ .

«ჩვენი შეხვედრები ტკბილიც ყოფილა, გახსოვს? » — ზოგჯერ მგონია, რომ საკუთარი ტკივილი მხოლოდ მელანდება.

ბავშვობის თოჯინა გარდასულ დღეთა ტკბილი ტანჯვის ნიშანია. ხშირად ვიყავი ზედმეტად დიდი ბავშვი.

ახლა ზედმეტად პატარა უფროსი ვარ. თინეიჯერული პროტესტი ახლა გახდა გარდამტეხი …

ზედმეტად ცივ ხელებს ხელთათმანებში ვმალავ, რაკი აღარც შეხება მ(გ)ინდა.

უფრო და უფრო მცივა, ვინაიდან ზედ-მეტი გავხდი. ნუთუ არ გრძნობ …

როგორ ხშირად ჩამორბიან მდინარეები ჩემს ლოყებზე?

კინოფირს ემსგავსება ცხოვრება — ნელ-ნელა ვინაცვლებ გასულ საუკუნეში.

ასე ხშირად მხოლოდ ღმერთთან ვმალავ თვალებს.

ემოციები ფეთქავს პულსად საძილე არტერიებზე, როცა არავის არ ვაინტერესებ.

დელფინების ყურება მომენატრა — ზღვასთან წამიყვანე, გთხოვ !

ნეტავ, რამდენ ბლოკნოტს გაავსებს ჩემი უვარგისი მელანი? ფანტაზიები — დავიწყებული და დაუვიწყარი …

ვულკანივით ვიფეთქე და ამოვიშრიტე; პომპეი კი დარჩა დაფერფლილი …

ვიძირები — თითქოს … მაგრამ არა.

რატომ მიყვარს ასე ძალიან ყვავილები? სულ ვყიდულობ. იშვიათად — მჩუქნიან.

რბილ სათამაშოებს ვიხსენებ და ვიხუტებ; შენი ჩახუტება ზედმეტად მწველია…

უკიდეგანო სიჩუმეში ერთად წასვლა მენატრება.

გამოღებული კარიდან შემოვარდნილი სიცივე მაფხიზლებს.

ნოემბერია. ერთი უკლია შესრულებამდე…

ცეკვისა და სიმთვრალის ტანდემს ველი. სიტყვები აღარ მახსოვს. გეცინება …

ქარი ყრის გეგმებს წაღმა-უკუღმა, ფანტავს ჩაუსახველ შანსებს, შლის გამბედაობის საზღვრებს. მერიდება ქარის. მერიდება ქართან. ვერიდები ქარს.

«დამთხვევები ცოტა მაცინებს — მომიტევებ, იმედია, და ხაზებს შორის ჩაშლილ ფიქრებს ამოიკითხავ. თორემ აღარ შემიძლია…»

ამოსუნთქვა მიჭირს, იმდენ ყველაფერს ვაყოლებ თან. —

მრავალწერტილებმა დამღალეს

შემოდგომა მიწურულა და მეც ვიფერფლები, რათა ზამთრის თეთრი საბნის ქვეშ მოვიკრიბო ძალები გაზაფხულისთვის.

აპრილში მიპოვეთ ყვავილების ბაღში მოსეირნე ან გამახსენეთ, რომ წავიდე აუცილებლად.

ახლა ზამთარს ველი

და სულის დალაგებას.

Cíao, amico mio 🍁

P. S. როგორ მინდა, მარწყვის კამპოტის სუნი დადგეს 🍓

Рубрика: Без рубрики

ვფეთქდები…💡

მომნატრებია ჩემი თმის სურნელი, როცა დამწვარი სიგარეტის ფერფლი და ველური ქარი ტანგოს ცეკვავენ …

მგონია, ისტერიკა მეწყება და თავმოუბმელ, გაგიჟებულ, საზარელს სიცილს ვიწყებ …

შემოდგომაა და მძაგს ის მდგომარეობა, მელანქოლიისკენ რომ მიბიძგებს …

როცა «მე» კარგავს საკუთარ მეობას უარყოფითი უსასრულობისკენ.

თოვლის სისპეტაკე მენატრება ნარინჯისფრის სიანცეში.

ოქტომბრის ფერთა გამმა ყველაზე მეტად მიხდება, თუმცა ვერ ვგუობ და სულ ვიგდებ მხრებიდან გაუცრეცავ შალს.

მცივა …

ხელებზე, ფეხებზე, თითებზე, საფეთქლებზე, ყელზე, ლავიწებზე …

განსაკუთრებით ადრენალინის მოზღვავების გამო შიგნითა საძილე არტერია რომ ფეთქავს და გასცემს ასე ძვირფას სითბოს. ამ დროს მიყვარდება ალკოჰოლი ყველაზე მეტად.

და ვერიდები სიცოცხლეს.

ვიქცევი გაცრეცილ, უფერულ, კაბაშემოხეულ მოჩვენებად, მტკვრის ნაპირებზე რომ დაჰბოდიალობს და სევდით გასცქერის მილენიალებში დაკარგულ თაობებს …

ქანცგაწყვეტილი ცხენებივით გარბიან წამები, თუმცა მე მათ დაბრუნებას ველი.

არაფერი არ ბრუნდება გარდასულ დღეთა …

ვარდისფერ ოცნებებში თავჩარგულთ მანანასავით ტკბილ საკენკს ვუყრი ამ დროს.

ვუცინი ყველა ბავშვს, ვეხმარბეი ყველა მოხუცს, ხურდას ვაძლევ ყველა მათხოვარს, ყველას ყველა — ფერს ვუკეთებ — მოკლედ …

ცისა ფერს, ლურჯსა ფერს .

აღარ შევნატრი.

არც ვარსკვლავების კიაფს.

არც მთვარის ცქრიალს.

არც ღრუბელთა ღელვას.

მე სევდა მაწევს მხოლოდ გარდასულ დღეთა.

დამწვარ ტყეთა,

ჩათუთქულ ღრეთა,

ამოკაწრულ მერქანს

ვაწერ სახელებს ძველთა,

წასულს, დაღუპულს

გმირად ბრძოლის ველთან.

შიკრიკს ვიხმობ გაჩერებულს —

ღმერთთან?

ვერ ვპოულობ ადგილს…

მე სად ვარ? ლეტა …

მე სევდა მაწევს მხოლოდ —

გარდასულ დღეთა…

მკვდრებს ვერაფერს მოჰკითხავ.

და ვინ თქვა, რომ ყველა, ვინც დადის ამ მიწაზე, ცოცხალია? …

ვალდებულება მეზიზღება ყველაზე მეტად —

ვალ-დებული მხოლოდ საკუთარ თავთან თუ იქნები, სხვასთან — ვერა. შინაგანი არსია, ზედმეტად პირადული და შეუცნობელი.

ცხოვრებაც ამის სწავლებას ცდილობს — მწარედ.

დათუთქულს სადღაც გულთან ახლოს შიშინი მესმის — დამწვარ გრძნობათა, შებღალულ იმედთა.

სასოწარკვეთა გამოსავალი არ არის.

ცხოვრება გრძელდება.

გარეთ ცივა და დეკემბერი მკლავგაყრილი მოუძღვება ნოემბერს.

თეთრი და ნაცრისფერი — უღიმღამო კონტრასტი.

სუნთქვა აღარ სჭირს, მაგრამ ბნელა.

მრისხანების ცეცხლში იდაღება გონება, მაგრამ მაინც არ ცხელა,

მარტო ცრემლი თუ დადუდღავს თითებს,

ისევ მარტო ვარ და ვუსმენ …

შემოდგომის ჰანგებს —

ვფეთქდები და ცხოვრების წამს ვაცდენ …

https://youtu.be/5_JUReD3QoE 💥

ჯადოსნურობის ელექსირი

არის ისეთი დღეები, რომლებიც აღსავსეა ბედნიერებით. მაგრამ როგორი უცნაურია ხოლმე ეს სიხარული. რაღაცნაირი სევდანარევი, დაუსრულებელი, წერტილდაუსმელი. თითქოს ცხვირში გიღუტუნებს რაღაც, მაგრამ ვერა და ვერ აცემინებ. რაც გჭირდება, იმას ვერ აკეთებ.

უცნაურია ასეთი დღეები.

დაუგეგმავი სიხარულით აღსავსე, მაგრამ თავადაც დაუგეგმავი. იმას არ ჰგავს — როცა მთელი სიზუსტით გაწერ თითოეულ ნაბიჯს და მაინც და მაინც მაშინ ჩამოგემხობა ყველაფერი თავზე. უბრალოდ საწადელი მიუღწეველი რჩება…

ცხოვრებაშიც არსებობს Plot-twist.

ზოგადად, რეალურ სიცოცხლეში ყველაფერი ბევრად უფრო მძაფრია. ფილმები მოგონილი სამყაროა, მაგრამ ზუსტად ამის გამო გვეჩვენება უფრო რეალური.

მიყვარს ისეთი ფილმები, ძალაუნებურად სხვისი ცხოვრების მაყურებლად რომ გაქცევს; დაჰყვები პერსონაჟებს, თუმცა მათთან ერთად არ განიცდი; იმას ჰგავს — მთელი დღე ანონიმურად სდიო ადამიანს, რომელიც უბრალოდ მოგეწონა ან დაგანაიტერესა; ცოტა მანიაკურად ჟღერს, მაგრამ ძალიან საინტერესოა. შენ არ იცნობ, ვერ შეიგრძნობ ბოლომდე, თუმცა უფრო მეტ რამეს იგებ, ვიდრე წლების წინათ რომ გაგეცნო ეს ადამიანი…

Stranger things …

მოულოდნელობებით აღსავსე დღეები განსაკუთრებულ ვითარებებს ქმნიან გამორჩეული ადამიანებისთვის; ამ დროს მეტს ვსაუბრობთ, ვდაობთ, ვეცნობით, ხაზს ვუსვამთ დეტალებს, მზერას ვუსწორებთ სხვის თვალებს და უბრალოდ მეტს, ბევრად მეტს შევიგრძნობთ. შეიძლება, დაუკმაყოფილებლობის შეგრძნება ამოუცნობ, დამშრეტელ გემოს სტოვებს ენის წვერზე, ასეთ დღეებში — ეს ჩვენ ვართ .

სურათები უფრო ცოცხალი გამოდის — მთავარია, კადრი დაიჭირო.

ლაპარაკის დროს პატარა ნაკვერჩხლის გავარდნაც საკმარისია ვნების დასანთებად ან მოგონებების გასაცოცხლებლად. სწორედ ისეთი რამეები გაფიქრდება თუ გახსენდება, მალვა რომ სჭირდება; გრძნობ, მაგრამ ვერ გამოხატავ. ამ დროს ეძიებ ადამიანი დასაყრდნობ მხარს, გამოწვდილ ხელს, თბილ სუნთქვას ყურთან, სანუგეშებელ სიტყვებს; ვინაიდან მძლავრობს სინანული ან ბრაზი . ასეთ დროს ხარ ყველაზე ნამდვილი …

ღამის ხედებს სულ სხვა ხიბლი აქვს.

მუსიკა ღამით უფრო მძაფრად ჟღერს, განსაკუთრებით აკიაფებული ვარსკვლავებით გადაჭედილი ცის ფონზე.

ცასაპყრობილი გულაღმა წოლა მომენატრა — ცხოვრების თითოეულ წამს როცა აფასებ.

ასეთი დღეების განვლის მერე ხვდები — სიცოცხლეში ყოველი მომენტია მოსაფრთხილებელი, გამოსაკეტი გონების კუნჭულში, ხოლო საკუთარი არსება და მეობა — მოსათვინიერებელი. ვინაიდან ადამიანი თავად ირჩევს — იყოს ბედნიერი თუ უბედური. დანარჩენი მხოლოდ გარემოებებია.

Это всё, что останется после меня,
Это всё, что возьму я с собой …
Рубрика: Без рубрики

ის აქ არის

არსებობს ემოციები, რომელსაც ვერასდროს გაუგებენ. ხშირად გრძნობები მსგავსია გამოხატვაში, შესისხლხორცებაში, ტირილსა თუ სიცილში. მაგრამ ისეთები მოიძებნებიან, სულ რომ სული ამოიტრიალონ, ვერ მიგიხვდებიან. ვინაიდან ეს თავად უნდა გადაიტანო, დაისერო ორპირი სატევარით გულღვიძლის ფაქიზი კიდეები და სისხლის გუბეებით აივსო ყოველი ღრუ სხეულში …

ამას მტერსაც არ ვუსურვებ …

ხშირად მარტო უნდა გაუმკლავდე ყველაფერს …

ვინაიდან შენ ხარ მხოლოდ საკუთარი ჯვრის ამკიდებელი და მტვირთველი — სხვა საზიარო, დარდის შემამსუბუქებელ სიტყვას თუ მოგაშველებს.

ღრმა ფიქრები შხამავს გონებას. გამოუხატავი, ჩაგუბებული დარდები, ბოღმის გუმბეები ატრიალებენ ძვალრბილს. შიშები მძლავრობენ …

თუკი მივმართავ მთელს კაცობრიობას, მაშინ ვიტყვი: ერთადერთი რამის შიში მართავს ადამიანს — დაკარგვის. შიში დაკარგვის ღირსებისა, პატიოსნებისა, სიყვარულისა, ძვირფასი ადამიანებისა ….

ამ დროს ვუფრთხით ჭექა-ქუხილს, ვკივით ტარაკნების დანახვაზე, გვეშინია ემოციების გამოხატვის.

შეცდომის გარეშე გამოცდილება და, შესაბამისად, ცხოვრებაც არ არსებობს. გრძნობების სიჭარბე საშიშია, თუ სრულიად უმართავი ხდება. აფექტურობაა მოსარიდებელი. სენსიტიურობა სწორგეზმისაცემია …

ემოციების გარეშე უფერული გახდებოდა ცხოვრება.

ქართველებს მგონი ერთადერთი ტერმინისთვის ვერ შეურჩევიათ საჭირო შესატყვისი — Nostalgie :

მაშინ როდესაც აცრემლიანებული მისდევს წარსულის ლანდებს და აღგმოხდება —

საით მიდიხარ …

ალბათ, მალე დაღამდება და ცუდი ფიქრისთვის ვეღარ ვიმეტებ ვეღარავის, რადგან უკუნი ისედაც აშავებს სულს.

ღამით არის ყველაზე ამოუცნობი და იდუმალი ადამიანის ქვეცნობიერი თუ ცნობიერი.

ცხოვრებას თითქოს დამცინავად გამოუყვია დღე და ღამე, სინათლე და სიბნელე, ბედნიერება და უბედურება, რომ მერე აურიოს, შეზილოს ერთმანეთში, მოგართვას ნაგლეჯ-ნაგლეჯ, რათა არც ტკბობა არ გაცადოს და სიმწრის გულისამრევი გემო დაგიტოვოს …

მადლიერება კარგი გრძნობაა, თუკი არც ნაკლებადაა განვითარებული და არც გადაჭარბებულად —

ადამიანებმა კი ოქროს შუალედის განსაზღვრა არ ვიცით …

ტირილის დრო არ არის განსაზღვრული არასდროს, თავად უნდა აირჩიო, ხანაც სპონტანურად მოგეძალება, ხანაც გგონია, დაიღვრები ცრემლად და ამ დროს წვეთიც არ გადმოგვარდება.

რთულია იყო ძლიერი სააკუთარი შიშების წინაშე.

რთულია იყო ძლიერი მუდამ.

რთულია იყო ძლიერი, როცა ყველა შენგან ამას ელის.

ყველგან სევდა … ძლიერების მადევარია.

ქარის ქრის და წეწავს ისედაც აფოფრილ ფიქრებს. ნისლს აბუჩად ვიგდებ მხრებზე და წითელ პარკში მივაბიჯებ. ვნატრობ, სიგარეტის გაბოლება ვიცოდე. მისტიკა მიმზიდველია, ხშირად ყალბი.

გენიალურია ფრაზა —

გასაჭირს რომ გაუმკლავდე, უნდა გახდე იმაზე აღმატებული, ვიდრე გასაჭირამდე იყავი —

პათოსის გადმოცემა მიჭირს, თუმცა ეს სიტყვები მმატებს ძალას

არავინ სთქვას, რამხელა ძალას ანიჭებენ ადამიანები ერთმანეთს. სზიდავ რა საკუთარ ჯვარს, ძლიერება მხოლოდ შენზეა დამოკიდებული, მაგრამ რა ამაგრებს შენს მხრებს? …

როდესაც ზამთრის გოროზი მზერა საკუთარი ეჭვების მარწუხებში მოგაქცევს, გაიხსენე ისინი, ვისი და რისი დაკარგვისაც ყველაზე მეტად გეშინია — მიხვდები: და გაზაფხული მაინც მოვა …

https://youtu.be/pz0YtjNwRf8

P. S. ჩემი შთაგონების წყაროა არამხოლოდ უამრავი გენიალური პიროვნება (რაც არც ისე რთული მისახვედრია), არამედ ყოველი ადამიანი ამ ცხოვრებაში.

დიახ, მე ვწერ — თქვენზე